Алгарве за повеќето значи преполни плажи, хотелски комплекси и менија на пет јазици. Но на северниот раб на овој португалски регион постои гратче што успеало да остане она што другите одамна престанале да бидат – вистинско. Одесеише е село од бели куќи каде Медитеранот сè уште мириса на риба, а не на крем за сончање.

Основано уште за време на арапската власт и обновено по катастрофалната речна поплава од 1755 година, селото има тесни, виугави улички исполнети со ниски варосани куќи, обоени во индиго, зелено и жолто. Над него седи функционален млин од 18 век, од кој се протега поглед врз белите покриви, зелената долина и океанскиот хоризонт.

Вистинскиот адут е плажата – прогласена за едно од седумте чуда на Португалија во 2012 година. Има облик на потковица и двојна природа: од едната страна мирна лагуна каде реката Сеише се влева во морето, идеална за семејства; од другата, отворени атлантски бранови за сурфање. При осека се откриваат природни базенчиња меѓу карпите. Наоколу се протега природниот парк на Костa Висентина, со гнезда на бели штркови по крајбрежните карпи и патеки за пешачење долж драматични плочести литици.

Локалната кујна не се преправа – печурки од море (перцебес), риба на скара и сладок компир. Ова не е место што ти продава доживување спакувано во пакет аранжман. Тоа е место што едноставно постои и те остава сам да го откриеш – реткост во крај каде туризмот одамна го изеде сè автентично околу него. Кој сè уште бара такво катче на Медитеранот, нека побрза – вакви места не остануваат скриени засекогаш.