Ако државата одлучи да воведе онлајн гласање, тогаш очекувам тоа право да биде достапно и за мене, бидејќи живеам во Македонија и секојдневно ги чувствувам последиците од политичките одлуки.

Не барам никому да му се одземе правото на глас. Но, не прифаќам ситуација во која некој што живее во странство би имал можност да гласа онлајн, а јас, кој живеам, работам и плаќам даноци во Македонија, да немам ист таков пристап.

Ако онлајн гласањето е доволно безбедно и доверливо за дијаспората, тогаш треба да биде доволно безбедно и доверливо за сите граѓани. Еднаквите права значат еднакви можности. Доколку се воведе таков систем, тој треба да важи под исти услови за секој избирач, без разлика дали живее во Македонија или во странство.

Разочаран сум од СДСМ и ВМРО-ДПМНЕ. Години наназад слушам исти ветувања, гледам исти расправии и на крајот добивам исти резултати. Наместо суштински промени, добиваме меѓусебни обвинувања, а проблемите на граѓаните остануваат нерешени.

Поради тоа, не чувствувам дека мојот глас може да промени нешто во систем кој со години функционира на ист начин. Наместо да поминам цел ден следејќи изборни резултати и политички препукувања, размислувам денот на изборите да го поминам во Србија, покрај Сава, со коктел во рака и со мир во глава.

Демократијата не е само правото да се гласа, туку и правото да се биде разочаран, критичен и да се бара нешто подобро. Сѐ додека некој не покаже дека навистина заслужува доверба, мојата дилема останува – гласачко место или коктел покрај Сава.

Најмногу ме разочарува чувството дека мојот глас не вреди повеќе од гласот на некој што веќе дваесет години не живее во Македонија и не ги чувствува секојдневните последици од одлуките што се носат овде.

Јас живеам тука. Тука плаќам сметки, даноци, се соочувам со здравството, образованието, инфраструктурата и економијата. Секоја политичка одлука директно влијае врз мојот живот и животот на моето семејство.

Сега на сите граѓани што не сакаат да гласаат затоа што не гледаат реална политичка понуда, ќе им се продава приказната за дијаспората.

Наместо партиите да се прашаат зошто луѓето во Македонија се разочарани, зошто не веруваат во системот и зошто не гледаат излез, повторно ќе се бара алиби. Ќе се зборува за гласовите од странство, а ќе се молчи за тоа дека голем дел од граѓаните дома веќе не гледаат за кого да гласаат.

Јас немам ништо против дијаспората. Но имам против тоа разочараноста на луѓето што живеат тука да се прикрива со нова политичка математика. Проблемот не е само кој гласа од Канада, Германија или Австралија. Проблемот е што човек што живее во Македонија, плаќа даноци тука и секој ден се соочува со последиците од политиката, веќе не гледа реална понуда.