Премиерот Христијан Мицкоски денеска изјави дека нема да се кандидира за претседател на државата на следните избори, туку по завршувањето на мандатот планира да се врати на факултет, како професор. Изјава што на прв поглед звучи како лична одлука, но е фрлена токму среде преговорите за Изборниот законик – и тоа не е случајно.

Контекстот е клучен. Мицкоски ја стави својата политичка иднина на маса како гаранција, за да ја придобие опозицијата да ги поддржи измените на Изборниот законик. Спорната точка е предлогот на ВМРО-ДПМНЕ за електронско гласање на македонските граѓани што живеат во странство – прашање околу кое преговорите заглавија.

Пораката до опозицијата е речиси отворена: еве, нема да се кандидирам за шеф на државата, па ослабете го отпорот кон нашето решение за гласањето. Политичко ветување употребено како валута за постигнување договор. Дали еден таков гест навистина ги менува аргументите за и против начинот на гласање, или само ја префрла темата од суштината кон личностите?

Прашањето за тоа како ќе гласаат граѓаните во странство не е техничка ситница – тоа директно влијае на резултатот од идните избори. И токму затоа секое ветување што доаѓа врзано за него треба да се чита внимателно. Мицкоски вети што нема да прави за четири години; за граѓаните е поважно што ќе се одлучи за начинот на гласање сега, додека траат преговорите.

Останува да се види дали изјавата ќе ја омекне опозицијата или само ќе донесе нов круг натегање. Едно е сигурно – кога премиер својата иднина ја нуди како аргумент во преговори за изборни правила, тоа кажува колку е висок влогот. А влогот, како секогаш, е кој ќе ги пишува правилата по кои сите ќе играат на следните избори.