Русија прогласи уште една победа – овој пат градот Костјантинивка во источна Украина. Кремљскиот портпарол Дмитриј Песков беше категоричен: „Костјантинивка е целосно заземена. Градот е сега потполно под наша контрола”. Владимир Путин се појави на телевизија во воена униформа, им се заблагодари на војниците, а Министерството за одбрана објави десетина снимки на кои се гледаат руски знамиња низ градот.

Само што Украина вели – не. Киев ја оспорува руската тврдба, а тоа веднаш го отвора прашањето што секој на Балканот добро го знае: колку вреди победа прогласена пред камера? Снимка со знаме на некое кровче не е исто што и контрола над град. Кога една страна пласира десетина видеа за еден ист настан, тоа ретко е знак на сигурност – почесто е знак дека сликата треба да убеди таму каде фактите сè уште не се средиле.

Сепак, географијата е неумолива. Костјантинивка – град кој пред војната броел околу 78.000 жители – е капија кон две поголеми цели на Кремљ во Донбас: Краматорск и Слов’јанск. Битката за него започна кон крајот на 2025 година и трае со месеци. Русите веќе ја контролираат целата Луганска област, стигнале на само 9 километри од Запорожје и на десетина од Суми. Секој од тие километри е платен со нешто што ниту едно телевизиско обраќање не го покажува.

Тоа е делот што исчезнува од официјалните соопштенија на двете страни – човечката цена. Рускиот командант зборува за „операции за пребарување и уништување” на изолирани украински војници по подрумите и урнатините, како да станува збор за чистење, не за луѓе. За нас на Балканот, што помниме сопствени војни, овие соопштенија звучат познато до непријатност: секое зазема град, никој не брои гробови. А градот, кој и да го држи знамето утре, веќе е урнатина.