Постои една тивка предрасуда дека човекот што сака да биде сам е или чуден, или тажен, или нешто не му е во ред. А психолозите велат речиси спротивното: оние што вистински уживаат во својата самотија честопати се луѓето што најдобро се познаваат себеси.

Клучот е во една разлика што лесно се превидува. „Постои суштинска разлика меѓу избраната и наметнатата самотија“, објаснува психологот Ракел Кордоба. Избраната самотија е доброволна, обновувачка, поврзана со личен раст. Наметнатата осаменост е нешто друго – принудна изолација што води кон анксиозност и депресија. Не е ист чувството да седиш сам зашто сакаш, и да седиш сам зашто немаш друг избор.

А зошто токму поинтелигентните луѓе почесто ја бараат тишината? „Луѓето со многу интензивен внатрешен живот обично имаат потреба да ја избалансираат таа дневна стимулација со моменти на мир, тишина и помалку социјален шум“, вели Кордоба. Со други зборови, што повеќе се случува во главата, толку поголема е потребата понекогаш да се исклучи бучавата однадвор.

Но има и поостра поента во сето ова. „Ако не знам кој сум, што ми треба, што сакам или кои се моите вредности, разбирливо е што поминувањето време сам со себе ќе биде непријатно искуство“, вели психологот. Многумина бегаат од самотијата не зашто им пречи тишината, туку зашто се плашат од тоа што би слушнале во неа.

Ако сакаш да се навикнеш на сопственото друштво, советот е едноставен: почни постепено, со дваесет-триесет минути. Прави нешто што ти причинува задоволство – читање, шетање, цртање. Намали го екранот и постојаната поврзаност. И набљудувај се без да се осудуваш. На крајот, човекот што умее да биде сам со себе е човек што никогаш не е навистина сам – зашто добро си друштво.