Уште еден рок, уште еден ден Д, и уште еднаш – договор нема. Изборниот законик, дел од Реформската агенда што нè дели од Европската унија, повторно заглави меѓу партиските пресметки. А овој пат на масата не се само принципи, туку и 4,2 милиони евра европски пари што директно зависат од тоа дали политичарите ќе седнат и ќе се договорат.

Евроамбасадорот Михалис Рокас не ја губи надежта – или барем така вели. „Има уште еден ден за да се постигне консензус. Разбирам дека координаторите на партиите се среќаваат на дневна основа”, изјави тој, потсетувајќи дека станува збор за 4,2 милиони евра што би биле искористени во корист на македонските граѓани. Оптимизам од страна на човекот кому Брисел му дал задача да брои чекори. Прашањето е дали тој оптимизам има основа на терен, или е дипломатска учтивост.

Секој со свој услов, никој со решение

Затоа што на терен партиите се на дијаметрално спротивставени страни. Претседателот на СДСМ, Венко Филипче, порача дека опозицијата ќе прифати закон што навистина го подобрува гласањето, но не и механизам преку кој изборите би можеле да се изманипулираат. „Како ќе се контролира електронското гласање или праќањето писма по пошта?”, праша тој, отфрлајќи го предлогот за гласање на граѓаните во странство по електронски пат или по пошта без придружни контролни механизми.

ВМРО-ДПМНЕ, преку портпаролот Валентин Манасиевски, ја врти плочата обратно и ја префрла вината на опозицијата, тврдејќи дека СДСМ, Левица и ДУИ немаат интерес за нов закон. Левица пак инсистира на своето старо барање – една изборна единица и отворени листи, што според неа е единствениот вистински лек за дисфункцијата на системот. А партиите на албанското население условуваат: гласањето на граѓаните во странство мора да биде вклучено, при што од Албанската лига веќе се навестува можност законот да се блокира ако тоа не се исполни.

Значи имаме четири услови и ниту едно решение. Секој со своја црвена линија, секој спремен да го сруши договорот ако неговото барање не помине. И додека траат овие дневни средби на координаторите, часовникот отчукува – не само до утрешниот рок, туку и до моментот кога Брисел ќе престане да брои чекори и ќе почне да одзема пари.

Ова не е прв рок што истекува без резултат и веројатно нема да биде последен. Но реториката за консензус, повторувана од секоја страна додека истовремено секој се држи до своето, почнува да звучи празно. Кога сите зборуваат за договор, а никој не отстапува, тогаш „повикот за консензус” навистина делува како ехо во пустина. А сметката, како и обично, ќе ја платат граѓаните – овој пат буквално, во непотрошени европски милиони.