Кога шпанската манекенка Ниевес Алварес се венча по трет пат за истиот човек, ливанскиот бизнисмен Бил Саад, тој ѝ довикна низ смеа: „Конечно, трет пат се венчаваме!” По граѓанската процедура кај нотар и православната церемонија во грчката катедрала во Париз, третото славје се одржа на место што знае за многу поголеми приказни од една свадба – замокот Ферјер, надвор од Париз.

Замокот е ѕидан меѓу 1855 и 1859 година по нарачка на баронот Џејмс де Ротшилд, од банкарската династија што ја обликуваше економската историја на Европа. Кога го ангажирал британскиот архитект Џозеф Пакстон, инструкцијата на моќниот банкар била кратка и по мерка на неговото его: „Изгради ми еден Ментмор, но двојно поголем.” Резултатот е замок опкружен со 30 квадратни километри шуми, со 80 гостински спални и сместување за уште 100 членови на послугата. Кујната била одвоена од главната зграда, а топлата храна ја пренесувал подземен воз до трпезариите. Богатството отсекогаш знаело да биде и практично и апсурдно во исто време.

Замокот го отвориле во 1862 година Наполеон III и неговата сопруга, шпанската аристократка Евгенија де Монтихо. Но зградата видела и потемни моменти. Во 1870 година, во пресрет на францускиот пораз од Прусија, тука Бизмарк се сретнал со францускиот министер Жил Фавр и барал предавање на Алзас и Лорена. За време на Втората светска војна замокот бил окупиран од нацистите, а по војната наследниците на Ротшилдови го запечатиле окупираното крило. Историјата не се брише со реновирање – само се затвора зад една врата.

Во седумдесеттите години на дваесеттиот век бароницата Мари-Елен де Ротшилд го врати замокот на светската мапа со легендарни забави. Во 1971 приреди прослава за стогодишнината од Марсел Пруст, на која дојдоа принцезата Грејс од Монако, Одри Хепберн, Брижит Бардо и Елизабет Тејлор со Ричард Бартон. Фотографот Сесил Битон ги овековечи гостите облечени во Yves Saint-Laurent, Dior и Valentino.

Врвот стигна на 12 декември 1972 година, со легендарната надреалистичка вечера. Салвадор Дали дизајнираше украси за глава – на Одри Хепберн ѝ направи кафез за птици, а на домаќинката импресивна маска од елен со очи што плачеа солзи од дијаманти. Три години подоцна брачниот пар Ротшилд го подари замокот на Универзитетот во Париз и се пресели во куќа што ја изградија во околната шума.

Денес низ истите тие сали помина уште една свадба, а замокот повторно се појави во списанијата. Прашањето што останува е поинакво: колку луѓе денес воопшто помнат дека зад раскошот стои и една окупација, и едно запечатено крило, и една историја што не била само балови и дијаманти? Раскошот е убав за фотографии. Но приказната е секогаш посложена од кадарот.