Има еден дел од португалскиот Атлантик што туристите го гледаат само од авион на пат кон Албуфеира – и токму затоа е сè уште непокварен. Од Сетубал до Кабо де Сан Висенте се пружаат над 140 километри плажи, бели села и карпи што паѓаат право во океанот. Ова не е разгледничка Португалија. Ова е онаа дивата.

Патувањето почнува во Сетубал, на само 45 минути со кола од Лисабон. Тука се изнајмува возило и се тргнува по крајбрежјето, но пред тоа вреди да се излезе на вода: во устието на реката Садо живее една од ретките постојани колонии делфини во Европа. Смарагдно-зелената боја на водата не е фотошоп – доаѓа од високата концентрација на фитопланктон.

Полуостровот Троја нуди над 45 километри плажи. На Праја да Торе можеш да јаваш коњ низ песокот и оризовите полиња полни со штркови. Малку подолу е Порто Ково, шармантно село со варосани куќи повторно изградени по големиот земјотрес од 1755 година. Оттука почнува природниот парк на Костина Висентина – 110 километри заштитено крајбрежје, едно од најдобро зачуваните во Европа.

Вила Нова де Милфонтеш те пречекува со бели куќи и сини детали таму каде реката Мира се влева во морето. Напуштениот остров Песегеиро некогаш криел Картагинци, Римјани и пирати, а сè уште го чува тврдина од 17 век. Замбужеира до Мар виси драматично над карпите, а кај Одесеише почнува Алгарве – местото каде можеш да пливаш и во река и во океан во ист ден.

Меѓу плажите што вреди да ги запаметиш се Моргавел, Самокеира, Бордеира, Амадо – омилена меѓу сурферите – и Алмограве, позната по своите зајдисонца. А крајот на патот е Кабо де Сан Висенте, најзападната точка на копнена Европа, каде сонцето тоне во дивиот Атлантик од огромни карпи со стар светилник на врвот.

Зошто ова крајбрежје останало вака празно, додека соседниот Алгарве се дави во бетон и хотелски комплекси? Можеби затоа што некој на време решил да го заштити наместо да го распродаде. Поука што Балканот и понатаму упорно одбива да ја научи, додека последните диви плажи ги претвора во паркинзи.