„Има позитивен импулс, но нема решение што можеме да го претставиме пред јавноста.” Со оваа реченица министерот за надворешни работи Тимчо Муцунски всушност ја опиша целата состојба со деблокадата на европскиот пат: нешто се движи, но никој не смее да каже што, ниту докаде.

Муцунски вели дека комуникацијата со земјите-членки на ЕУ, со европските институции и со Бугарија е постојана, но дека деталите намерно не се изнесуваат во јавноста за да не се загрози процесот. Јавните преговори, тврди, не би довеле до посакуваното решение. Логиката е позната – но кога сè е тајна, на граѓанинот му останува само да верува на збор дека нешто се работи.

Клучната порака е онаа за црвените линии. Министерот беше дециден дека Македонија нема да прави отстапки поврзани со историјата и македонскиот идентитет. Едно е, вели, да се почитуваат меѓународните обврски, а сосема друго кога билатералните прашања се злоупотребуваат за да се блокира европскиот пат врз основа на субјективни гледишта. Тоа е граница што, барем на зборови, останува непоместена.

Муцунски додаде и дека протоколите со Софија не се дел од преговарачката рамка и дека во целост се согласува со ставот на претседателката Гордана Сиљановска-Давкова – дека во содржината на рамката нема ниту експлицитна, ниту имплицитна одредба за моментот кога уставните измени треба да влезат во сила. Со други зборови: прашањето за тоа „кога” останува отворено, а токму тоа „кога” е срцето на целата блокада.

Министерот потсети дека и во самата ЕУ веќе се води дебата за политиката на проширување, оценета како застарен модел што бара сериозни промени, особено по руската инвазија врз Украина. Значи, и Брисел признава дека системот шкрипи. Прашањето за нас останува исто како и претходните години: колку долго уште ќе чекаме на врата од ЕУ – и што ќе однесе „позитивниот импулс” ако по него, како и досега, не следи потпис?