Човек со лисици на рацете, во просториите на полициска станица, опкружен со полицајци. Тоа е дефиниција на состојба во која едната страна има целосна контрола, а другата нема ниту физичка можност да се брани. Токму во таа состојба, според кривичната пријава, двајца струшки полицајци го удирале со раце и нозе.

Одделот за внатрешна контрола, криминалистички истраги и професионални стандарди при МВР поднесе кривична пријава против Т.М., полициски службеник во Полициската станица Струга, и И.Ш., главен полицаец за вршење увиди на сообраќајни незгоди во Полициското одделение за безбедност на патниот сообраќај Струга. Кривичното дело е „малтретирање во вршење на службата“ по член 143 од Кривичниот законик. Пријавата е поднесена до специјализираното одделение за гонење дела сторени од лица со полициски овластувања.

Двајцата се суспендирани, службеното оружје и муницијата им се одземени, а против нив паралелно се води и дисциплинска постапка.

Тука е податокот што вреди да се задржи: инцидентот се случил на 14 мај 2026 година. Пријавата стигна во јавноста дури сега. Речиси два и пол месеци поминале меѓу тоа што се случило во станицата и денот кога граѓанинот дознал за тоа. Некој ќе рече дека внатрешната контрола си ја работела работата темелно. Но темелноста и тишината не се исто, а разликата помеѓу нив ја плаќа довербата.

Дека системот овојпат реагирал е факт и не треба да се омаловажи – има пријава, има суспензија, има постапка, има специјализирано одделение што работи. Тоа е повеќе отколку што вообичаено се случува. Прашањето кое останува не е дали внатрешната контрола постои, туку колку долго еден таков случај патува низ неа пред да добие име, епилог и пресуда. Затоа што сѐ што останува без епилог, следниот пат се повторува со истата леснотија.

Иницијалите остануваат иницијали додека постапката трае – така налага законот и тоа е во ред. Но кога ќе заврши, јавноста има право да знае што одлучил судот. Инаку „ќе одговараат“ останува само глагол во иднина, каков што веќе многупати сме го слушнале.