Куќата на Мајорка ја градел Хабсбург за да го спаси брегот: една одлука од тој имот работи и во стан од шеесет квадрати

Меѓу Валдемоса и Деја, на карпестиот брег на Мајорка, стои имот што не е изграден од филмска ѕвезда, туку од австриски надвојвода. Се вика С’Естака. Го подигна во деветнаесеттиот век Луис Салвадор Хабсбуршки – човек што дошол на островот како аристократски турист и останал таму до крајот на животот, купувајќи парче по парче од брегот за да го спаси од градење.

Тоа е дел од приказната што обично не се раскажува. Кога денес се пишува за С’Естака, се пишува како за куќа на Мајкл Даглас. Но она што го прави тој имот вреден не е кој живее во него сега – туку тоа што пред сто и педесет години еден човек одлучил дека овој брег треба да остане каков што е.

Архитектурата ја покажува таа логика. Има италијански влијанија, има мавритански елементи, и сето тоа е втопено во пејзажот на Сера де Трамунтана – планинскиот венец што се спушта право во морето и што е под заштита на УНЕСКО. Не е куќа поставена врз пејзажот. Поставена е во него.

Даглас го купи имотот со тогашната сопруга Дијандра Лукер во раните деведесетти. Во 2020 година го откупи нејзиниот дел и стана единствен сопственик. Помеѓу тие две години, С’Естака поминала низ сè што поминува еден имот кога брак ќе се распадне – делба, преговори, години во кои никој не знае што ќе биде.

Она што стои таму денес не е една куќа туку седум одделни згради. Главната резиденција има шест спални, секоја со сопствена бања и гардеробер. Гостинските куќи имаат независни кујни и трпезарии – што практично значи дека гостин може да остане една недела без да сподели ниту еден оброк со домаќините, ако така сака.

Имотот се простира на десетици хектари. Внатре има средоземни градини, автохтона вегетација, приватни лозја, приватен пристап до плажа и приватно пристаниште. Плус базен, теретана, спа, кино-сала и винска визба.

Тука е точката каде повеќето вакви текстови завршуваат со воздишка. Ајде да не. Список од седум згради и приватно пристаниште не е инспирација за ничиј стан во Аеродром. Она што од оваа куќа навистина може да се земе е една единствена одлука – а таа не чини ништо.

Кетрин Зита-Џоунс во последниве години ја водела обновата на внатрешното уредување. И принципот што го применила е спротивен од очекуваното: ништо да не се наметне. Природни материјали, неутрални тонови, приглушена средоземна естетика чија цел е да не се натпреварува со пејзажот однадвор. Кога надвор имаш поглед на планина што се спушта во море, најскапата грешка е да ставиш нешто внатре што бара внимание.

Тоа е принцип што работи и во стан од шеесет квадрати. Ако имаш прозорец со добар поглед – кон Водно, кон улица со дрвја, кон каква било зеленина – сè што стои наспроти тој прозорец треба да биде помирно од него. Тежок мебел, силни бои и натрупани полици на ѕидот спроти прозорецот го поништуваат единственото нешто што не си го платил.

Втората работа што вреди да се украде е односот кон староста на местото. Обновата на С’Естака е направена така што историскиот карактер остана. Кај нас, во куќи стари по осумдесет години, првиот инстинкт при реновирање обично е спротивен – камените ѕидови се малтерисуваат, дрвените штици се покриваат, старите плочки се фрлаат. Потоа истите тие материјали се купуваат назад по десет години, како тренд.

Тоа е и разликата меѓу имот и куќа. С’Естака е градена од човек што сакал брегот да остане каков што е, а обновена од луѓе што ја прифатиле истата логика сто и педесет години подоцна. Останатото – седумте згради, лозјата, пристаништето – е само големина.