Мајка од Скопје пријавила дека нејзината петгодишна ќерка ѝ кажала оти негувателка ја удрила во градинка во Хром. Според полицискиот билтен, пријавата е поднесена во СВР Скопје, а инцидентот се однесува на 14 август – детето се пожалило дека негувателката го стиснала за ногата.

Истиот ден МВР соопшти и втор случај, во Берово. Таму работите се формализирани побрзо: поднесена е кривична пријава против С.Д.(33) поради основи на сомнение за кривично дело „насилство врз дете“, откако на 6 јули згазнала на прст од рака на дете во општинската градинка. Против А.Д.(33) е поднесена втора пријава, за „загрозување на сигурноста“, бидејќи во истата установа ѝ упатувал закани на првопријавената.

Две градинки, два града, ист вид пријава во ист билтен. Тоа не е доказ за систем – но е доволна причина некој да го погледне системот.

Пресметката што родителите ја прават секое утро

Родителот што остава дете во градинка го прави тоа затоа што претпоставува дека установата има механизам – надзор, обука, начин да се пријави и да се утврди. Она што остана невидливо во двата случаја е токму тој механизам. Пријавите ги поднесе полицијата, а не установата. Информацијата дојде преку полициски билтен, а не преку официјална реакција на градинката или на основачот.

Уште еден детал вреди внимание: беровскиот случај се случил на 6 јули, а пријавата стигна во јавноста дури сега. Каде беше тој месец и половина?

Што значи „се преземаат мерки“

За двата случаја надлежните велат дека се преземаат мерки за расчистување. Тоа е стандардната формулација и во оваа фаза е коректна – постапката тргнува, вината се утврдува во неа, а не во соопштение.

Но постои и второ, пошироко прашање што нема врска со тоа кој ќе биде обвинет. Колку негувателки има по група? Каква обука и супервизија имаат? Постои ли протокол за пријавување што работи внатре во установата, пред работата да заврши во полициски билтен?

Тоа се прашања за основачот и за ресорното министерство, не за судот. И на нив нема одговор во ниту едно денешно соопштение.