Правилото што дизајнерот Алваро Појдел го кажува за кумовите и мајките на невестата е поинтересно од кое било парче облека: удобноста се гледа однадвор. Ако жената не се чувствува сигурно во фустанот, тоа се чита во држењето цела вечер, без разлика колку чинел фустанот. И втор совет, што е речиси еретички за модна редакција – да не се оди премногу по она што го наметнуваат друштвените мрежи.

Протоколот што го наведува е поконкретен отколку што повеќето мислат. Долгиот фустан е резервиран за кумата, особено кога се носи мантиља, и тоа важи и за утринска и за попладневна свадба. Мајката на невестата оди на миди должина. Француските ракави се првиот избор и за двете улоги – даваат најмногу сигурност.

Кај боите линијата се дели. „Монохроматските изгледи функционираат многу добро кај кумите“, вели Појдел, додека мајките на невестата почесто ризикуваат со комбинирање бои и текстури. Тоа е разлика што кај нас речиси не се препознава – на македонска свадба и двете улоги обично влегуваат во иста категорија „свечено“, па сè завршува во иста витрина.

Дизајнерката Кристина Валенсуела ја носи приказната во материјалите: креп, бомбазин, свилен жоржет, жакард, лен и природни рустични свили. Тоа не се имиња за фалење – тоа се ткаенини што држат форма и се движат како што треба кога човекот седи, станува и танцува со часови.

Нејзината заклучна реченица е и најдобрата причина зошто ова воопшто е тема: да се облече кума или мајка на невестата значи „да ја придружуваш во еден од најважните денови во нејзиниот живот. Дизајнот мора да биде рамен на таа емоција“. Кај нас свадбата е сериозна работа со месеци подготовка, а сепак најмалку внимание добива токму жената што стои најблиску до невестата.