Volkswagen ќе укине уште 50.000 работни места во наредните години, соопшти германскиот производител на автомобили. Зборот „уште“ е тука клучен – тоа не е првото кратење, туку продолжение на процес што трае.

Компанијата го опишува намалувањето како неопходно за да се исполнат целите на нејзината програма за трансформација. Управата и надзорниот одбор едногласно го усвоија сеопфатниот „План за иднината 2030“ по интензивни расправи, оценувајќи ја неговата примена како „апсолутно неопходна за зачувување на конкурентноста на групацијата“.

Најтешката реченица во соопштението не е онаа за бројките. Тоа е делот каде компанијата вели дека одржливоста на четири погони – Емден, Цвикау, Хановер и Некарзулм – не може да се гарантира од 2031 до 2034 година. „Паралелно се испитуваат алтернативни намени за овие погони како дополнителна мерка“, стои во соопштението.

Што значи „алтернативна намена“

Кога една фабрика со децении традиција добива формулација за „алтернативна намена“, тоа е корпоративен јазик за нешто што сите во градот го разбираат веднаш. Цвикау не е случајно име – тоа е погонот што Volkswagen го претвори во симбол на својот електричен пресврт. Ако сега и тој е под прашалник, значи дека самата стратегија на транзицијата не ги дала бројките што ги ветуваше.

Концепт за одржлива и конкурентна производна структура за европските операции треба да биде изготвен до јуни 2027 година. Тоа е рок што остава години на неизвесност за десетици илјади семејства.

Германската индустрија како барометар

Германската автомобилска индустрија со децении беше мерилото за здравјето на европската економија. Кога таа ќе закашла, целиот континент ја слуша. А Volkswagen не е компанија што со леснотија соопштува лоши вести – таа е компанија со најсилни синдикати во Европа и со политичка тежина што ѝ дозволува да ги одложува тешките одлуки многу подолго од другите.

Ако таа компанија сега вели дека четири погони немаат гарантирана иднина по 2031 година, тоа не е одлука донесена лесно. Тоа е признание дека сметката повеќе не се затвора.

Синџирот што стигнува и до нас

Македонија живее од таа индустрија повеќе отколку што сака да признае. Компаниите во технолошко-индустриските развојни зони, добавувачите на компоненти, целиот тој синџир не работи за германскиот пазар апстрактно – тие работат за конкретни погони. Кога погон се затвора или ја менува намената, нарачките што слегуваат надолу по синџирот се менуваат со него.

Никој од Волфсбург нема да јави во Скопје. Тоа е разликата помеѓу тоа да си на почетокот на синџирот и да си на крајот: првиот планира со години однапред, вториот дознава кога нарачката нема да пристигне.