Норвешка размислува да ги забрани паметните очила и другите носечки уреди со вградена камера. Не да ги означи, не да ги регулира на маргините – да ги забрани. Станува збор за уредите какви што прават Meta и Snap: со камера, поврзани на интернет, а наскоро можеби и со препознавање лица.

Дигиталната министерка Karianne Tung, цитирана од француската агенција AFP, го опиша она што владата го гледа: „јасен тренд кон комбинирање на вештачката интелигенција со камери и микрофони вградени во очила, слушалки, капи и други предмети што ги користиме секојдневно“. Потоа ја кажа реченицата околу која се врти сè: „Мора да спречиме оваа опрема да се користи за следење на други луѓе на јавни места.“

Клучниот збор е други. Целиот маркетинг на овие уреди е граден околу купувачот – твоите раце се слободни, твоите спомени се снимени, твојот асистент гледа што гледаш ти. Никој не го прашал човекот преку масата. Тој нема копче, нема известување и, за разлика од телефон подигнат кон лицето, нема ни знак дека воопшто се снима. Затоа во јавноста веќе се залепи прекарот „очила за перверзници“ – име што ниту една маркетинг служба не го смислила, а сепак се задржа.

Tung најавува и формирање експертска група која ќе ѝ советува на владата, а можната забрана би вклучила и препознавање лица на други луѓе на јавни места. Тоа е втор, потежок праг: камера снима, но препознавањето лица од снимка прави пребарлив запис за некој што не се согласил на ништо.

Норвешка не е членка на ЕУ, но не е ни надвор од нејзините правила – и во такви прашања обично е првата што ќе повлече линија, а не последната. Прашањето кое останува не е дали технологијата ќе стигне и до нас, туку кој кај нас би бил надлежен да каже нешто за неа кога ќе стигне.