Не е анонимен коментар на интернет. Не е гостин во студио што се загрева. Тоа е прв заменик-претседател на Одборот за одбрана во Државната дума на Русија, а изјавата гласи дека Украина треба да се принуди на капитулација со физичка ликвидација на луѓето од самиот врв на власта во Киев.

Алексеј Журављов го именуваше и целта: Кирил Буданов, шефот на кабинетот на украинскиот претседател. За него, како што рече, „не е штета ни Циркон“ – руската хиперсонична ракета што важи за едно од најскапите парчиња во рускиот арсенал.

„Мораме да ја принудиме Украина на капитулација со уништување на првите луѓе“, изјави Журављов, додавајќи дека Буданов ги убил руските високи офицери и прашувајќи зошто тие „вампири“ сè уште се живи и зошто не седат по подруми како стаорци, туку се собираат, одржуваат паради и состаноци.

Кога поканата за убиство се чита од говорница

Со тоа Журављов отворено побара руската војска да го гаѓа највисокото политичко и воено раководство на Украина, сметајќи дека таквите удари треба да бидат дел од притисокот со кој Киев би бил принуден да прифати капитулација.

Ова не е првпат тој да зборува во ваков регистар и токму тоа е поентата. Кога вакви изјави доаѓаат еднаш, тоа е ексцес. Кога доаѓаат повторливо, од човек со функција во одбранбениот одбор, и никој во системот не реагира – тоа веќе не е ексцес, туку тон.

Постои разлика меѓу војна и повик за атентат, и таа разлика е точно она што меѓународното право со децении се обидува да го држи на нозе. Гаѓањето воена цел е едно. Јавното барање да се ликвидираат именувани луѓе од врвот на една држава е нешто друго – и се вика поинаку.

Најнемирниот дел не е изјавата. Најнемирниот дел е тишината што следи по неа. Никој не ја демантираше, никој не се огради, никој не рече дека ова не е позицијата на институцијата во која тој човек седи. А во политиката, недемантираното станува дозволено.

Балканот има долга архива со говорници од кои се барало нешто слично, и има уште подолга архива со луѓе што подоцна тврделе дека тоа биле само зборови. Зборовите обично се само зборови – додека еден ден не престанат да бидат.