Два руски ловци Су-35С се судриле во воздух над Курската област, а еден пилот загинал. Веста ја пренесе „Москоу тајмс“, повикувајќи се на руски Телеграм-канал. Руското Министерство за одбрана до моментот на објавата немаше официјално соопштение.

Тука приказната станува интересна. Истиот Телеграм-канал што ја објави смртта на пилотот индиректно ја обвини Украина, со порака дека Украинците „ќе одговараат за ова“. Киев не потврди никаква вмешаност. Значи имаме канал што истовремено соопштува дека два сопствени авиона се судриле – и дека за судирот е виновен непријателот.

Најмоќното што го имаат, по Су-57

Су-35С не е стар авион што паѓа од умор. Тоа е повеќенаменски ловец од четврта генерација, меѓу најмоќните што ги има руската авијација – над него е само поновиот Су-57. Носи радарски систем „Ирбис“ и може да лансира ракети воздух-воздух Р-37М со дострел до 300 километри.

Два такви апарата се судриле еден со друг. Не се соборени, не се погодени од земја – се судриле. Тоа е податок што кажува повеќе за состојбата на летачката обука и на воздушниот сообраќај над воената зона отколку кој било официјален извештај.

Загубите се редат и по друга основа. На 2 септември украинските сили уништиле МиГ-29 кај воздухопловната база Милерово и хеликоптер Ка-27 кај базата Ејск. Пред тоа украинските дронови ја погодија базата Шагол во Чељабинската област и оштетија четири авиони – два Су-57, еден Су-34 и уште еден од типот Су.

Чељабинск е длабоко во Русија, илјадници километри од фронтот. Кога дронови стигнуваат до таму, а ловците се судираат меѓу себе над сопствена територија, сликата што се склопува не е слика на воздушен простор под контрола. Прашањето е колку долго една армија може да губи авиони и на два фронта – од непријателот и од самата себе.