Еден час за шеесет километри и никој не се извинува за тоа: возот од осумдесеттите што оди низ кањонот на Сил

Шеесет километри. Еден час возење во една насока. И цена од 28,95 евра за возрасен, повратно. Тоа е цела аритметика на Галаико Експрес – возот што сабота по сабота, до крајот на октомври, оди од Оуренсе до Монфорте де Лемос низ Рибеира Сакра.

Вагоните се од осумдесеттите, реставрирани, со оригинална дрвена внатрешност и големи прозорци. Локомотивата е серија 269, изработена во Шпанија по лиценца на Мицубиши, и токму затоа во народот ја викаат „Јапонката“. Местата се нумерирани и резервирани. Ништо во тој опис не е ново, брзо или паметно – и тоа е целата поента.

Она што се гледа низ прозорецот

Патеката поминува покрај Бара до Мињо, мало речно место со плажа, потоа низ Ос Пеарес, каде Мињо и Сил се спојуваат. Најспектакуларниот дел доаѓа кај Сан Естево до Сил, каде пругата се провлекува над кањонот. Одоздола реката, одозгора терасести лозја закачени на страни што изгледаат премногу стрмни за да држат нешто.

Тоа не е декор. Рибеира Сакра е една од најстарите винарски области во Европа токму затоа што некој решил дека таа падина вреди да се обработува рачно, тераса по тераса, со векови. Ако сте виделе наши лозја над Тиквеш или над Демир Капија, знаете колку труд бара наклонет терен – разликата е што овде тој труд е ставен во ред возен возен ред и се продава како гледка.

Што има на двата краја

Оуренсе е термален град – изворите кај Оутарис се крај реката Мињо, а Ас Бургас е во самиот центар. Топла вода на отворено, без ниту еден спа-пакет во меѓувреме. Монфорте де Лемос, од другата страна, држи монашки комплекс Сан Висенте до Пињо и Железнички музеј на Галиција, што во град на крајот од историска пруга не е случајност.

Кањонот на Сил може да се види и одоздола, со катамаран. Тоа е втората половина од истата слика – едниот пат го гледате кањонот од шината, другиот од водата.

Она што овој воз навистина продава не е дестинација, туку темпо. Еден час за шеесет километри значи дека никој не брза и дека никој не се извинува за тоа. Дали кај нас би се нашол некој што ќе се сети дека една стара пруга низ клисура вреди повеќе како гледка отколку како скратен пат?