Со години козметичките салони ја продаваат истата формула: веѓата треба да биде подигната, опашката извлечена нагоре, лакот изразен. Резултатот сите го знаеме – поглед што изгледа како да е постојано изненаден или постојано лут. Едно истражување објавено во Aesthetic Surgery Journal вели дека публиката всушност сака нешто друго.

Студијата носи наслов „Beauty Lies in the ‘Eyebrow’ of the Beholder“ и ја водел Џефри Е. Шрајбер. Методот бил едноставен: на испитаниците им биле покажани фотографии и ги избирале оние што ги сметале за привлечни. Потоа се мерело што имаат заедничко веѓите на избраните лица – висина, лак, дебелина, позиција.

Она што го покажале одговорите

Привлечните веѓи, според резултатите, се поставени пониско отколку што професионалците препорачуваат. Лакот е дискретен, со мека кривина. Дебелината е средна – ниту тенка линија, ниту насилно зацртан блок. И опашката не оди нагоре; стои малку подалеку од ириса, без подигање.

Пластичниот хирург Стивен Дејан, кој ги коментира наодите, го кажува тоа директно: веројатно е „пониско и поприродно отколку што мислиме“. За силно подигнатите опашки – таканаречените „лисичји“ веѓи што кружат по мрежите со години – вели дека испитаниците ги оцениле како многу непривлечни. Изгледаат строго и вкочането.

Зошто индустријата не го кажува тоа

Ова е местото каде сметката станува интересна. Пониска и поприродна веѓа значи помалку интервенции. Помалку интервенции значи помалку термини, помалку производи, помалку услуги што се повторуваат на секои три недели. Совршено природната веѓа е таа што најмалку се наплаќа – што можеби објаснува зошто препораката со децении оди во спротивна насока.

Ова не значи дека салоните лажат. Значи дека тренд што бара постојано одржување има подобра деловна логика од тренд што бара да не се допира. Разликата помеѓу тие две работи никогаш не се појавува во ценовникот.

Она што остана од истражувањето е неудобно едноставно: работата што ја плаќаме за да ја поправиме веројатно веќе била точна пред да почнеме.