Skip to content

Франција бара еден олигарх да се симне од санкциите, а Хрватска го поддржа барањето: цената е договор со Азербејџан

1 мин. читање
Сподели
Франција бара еден олигарх да се симне од санкциите, а Хрватска го поддржа барањето: цената е договор со Азербејџан

Франција побара од списокот на европски санкции да се симне руско-узбекистанскиот милијардер Алишер Усманов, човек што самата Унија го смета за близок до Владимир Путин. Хрватска и Италија го поддржаа барањето, според пишувањето на Financial Times. Мнозинството земји-членки се против.

Досега сето ова би било обична караница за еден олигарх. Чудното доаѓа потоа.

Барањето на Париз нема врска со Русија, ниту со војната во Украина. Според извори, Франција се обидува да постигне договор со Азербејџан за ослободување на неколку француски државјани задржани таму – а симнувањето на Усманов од списокот е дел од таа трговија. Значи, санкции воведени поради руска агресија сега се нудат како валута за решавање на сосема друг спор.

Европските дипломати не го криеја изненадувањето. Париз досега никогаш не притискал Унијата да ги олабави мерките против руските олигарси. Еден дипломат состојбата ја опиша со еден збор: зачудувачка.

Кога еден ќе помине, редот е долг

Словачка уште претходно побара да се симнат и Усманов и Михаил Фридман. Штом станало јасно дека Усманов може да помине, Луксембург дал сигнал дека можеби ќе бара исто и за Фридман. Спорот што почна како едно име се закануваше да прерасне во список.

Украинскиот претседател Володимир Зеленски ги повика европските партнери да не попуштат. Неговата формулација беше директна: руските олигарси, без кои системот на Путин е незамислив, мора да чувствуваат дека никаде во светот не се безбедни додека трае оваа војна.

Прашањето што останува е поголемо од кое било поединечно име. Ако мерките воведени поради војна може да се разменат за нешто што нема врска со таа војна, тогаш тие мерки не се принцип – тие се позиција во преговори. А позицијата, за разлика од принципот, има цена.

На Балканот тоа го знаеме напамет. Со години ни се објаснуваше дека европските услови се непроменливи, дека се работи за вредности, а не за трговија. Потоа гледаме како една престолнина бара исклучок за еден милијардер и добива двајца поддржувачи. Кој ќе ни каже следниот пат дека списокот на услови е неприкосновен?