Српскиот претседател Александар Вучиќ се обрати од Украина, каде што учествуваше на состанокот на Карпатската иницијатива. Сликата вреди да се погледне двапати: човек кому Брисел редовно му забележува дека не воведува санкции против Русија седи на самит во Украина и разговара со полскиот премиер и со романскиот претседател.

Бројките што ги нуди

Вучиќ соопшти дека трговската размена со Украина пораснала за 42 отсто, главно со стока за широка потрошувачка. Истакна и дека на самитот учествувале претставници на држави со вкупно околу 120 милиони жители, при што само Украина, Романија и Полска собираат околу 90 милиони. На настанот била присутна и српската развојна агенција, која требало да им претстави на инвеститорите што нуди земјата.

Од осумте земји во иницијативата, како што кажа, единствено Унгарија не била присутна. Тоа е детал што вреди да се запомни подобро од која било изјава од самитот.

Претседателот на Србија ја оцени како добра и билатералната средба со полскиот премиер Доналд Туск, а за романскиот претседател Никушор Дан рече дека значително ги придвижил работите околу изградбата на автопатот до Темишвар. Разговарале и за енергетско поврзување и за туризам. Остана, според него, и билатерална средба со Володимир Зеленски.

Она што не беше на дневен ред

Најинтересното од овој настап не е она што се случило на самитот, туку она што не се случило во Белград. Прашан за откажаната посета на Урсула фон дер Лајен на Србија и на Босна и Херцеговина, Вучиќ оцени дека нашле „елегантен начин“ да кажат дека тоа е заради изборите – и во Босна и Херцеговина и во Србија – и дека таа добро знае какво е јавното мислење во Србија.

Превод: врвот на Европската комисија не сакаше фотографија со домаќинот неколку недели пред гласање. Тоа е политичка пресметка, не протокол.

Тука приказната станува балканска, а не само српска. Регионална иницијатива за поврзување – патишта, енергија, туризам – изгледа како работа што едвај некој може да ја оспори, додека посетата на висок европски функционер се мери со изборен календар. Инфраструктурата се гради со децении, а политичката благонаклоност трае до следното гласање. Колку пати во последните триесет години регионот ја виде токму таа разлика?

Патот до Темишвар или енергетскиот интерконектор не престануваат да бидат корисни во зависност од тоа кој победил на избори. Прашањето е дали и во Белград, и во Скопје, и во Сараево, тие проекти го добиваат истиот внимателен третман како фотографиите од самитите – или дури и тие служат пред сè како кулиса.