Ноќта пред свадбата Викторија ја помина меѓу цвеќињата што ѝ ги испратија роднините и пријателите, и од нив сама го сврза својот невестински букет. Наместо готов аранжман од цвеќарница, во рацете однесе парче од секој што ја сака.

Невестата има шпански и аргентински корени. Со Џанмарко се венча на 20 декември во Буенос Аирес, по девет години заедно. Тој ја запросил во Уругвај, на плажа, на зајдисонце. Свадбата, вели, требаше да ги спои двата света: „Барав мешавина од шпанската елеганција и аргентинскиот боемски дух, секогаш со суптилност.“

Тоа го носеше и на себе. Фустанот го потпишува дизајнерката Алехандра Валеро: модел без прерамки од свилена бамбула, што може да се трансформира, со наметка од тил која се откачува и на која се извезени цветови од златен лурекс. На ушите имаше старински обетки, подарок од нејзината баба, која не можеше да присуствува. На нозете имаше сандали од зелен лен со ток од Flordeasoka, подоцна заменети со ниски чизми, а косата ја собра во низок пунџ, со природна шминка.

Венчавката беше во Аргентинската асоцијација за поло, на отворено, а обредот се одржа на патека покрај дрвја. За прославата беше подигнат шатор во бедуински стил, во кој беа вечерата и забавата. Декорот почна во бело за време на обредот, а потоа доби жолти, портокалови и нежнорозови тонови, лимони и лајмови, свеќи и ламби од плетена трска.

Свадбата ја организираше агенцијата Plan Events, но за младоженците најважниот дел не можеше да се изнајми: заветите што ги напишаа сами. „Ни беше важно да го изговориме она што го чувствуваме пред нашето семејство и пријателите“, раскажува Викторија.

На Балканот свадбата е семеен проект, со кумови, тетки и баби што имаат збор за сè, од музиката до сармата. Оваа свадба на другиот крај на светот го користи балканскиот рецепт на потивок начин: бабините обетки, цвеќето од најблиските и неколку реченици кажани наглас. Дали тоа не е она што на крајот најдолго се памети?