Версај 20 години по „Марија Антоанета“ на Софија Копола: оскаровските костими на Милена Канонеро изложени во Малиот Тријанон до 24 јануари 2027

Пред дваесет години Софија Копола ја донесе Марија Антоанета во Версај со Кирстен Данст во главната улога, Џејсон Шварцман како Луј Шеснаесетти и саундтрак од New Order и The Strokes. Филмот беше свиркан на проекцијата во Кан. Денес истиот филм има изложба во самата палата – и тоа на местото што кралицата најмногу го сакаше.

Изложбата се вика едноставно „Марија Антоанета“ и е сместена во Малиот Тријанон, замокот во кој кралицата бегаше од задушувачкиот дворски бонтон. Посетителите влегуваат зад кулисите на снимањето: оригинални костими на Милена Канонеро, која за овој филм го доби Оскарот за костимографија, реквизити од снимањето, сторибордови, сценарија со белешки на маргините, необјавени фотографии и делови од сценографијата. Посебноста е во тоа што низ просториите се шета додека на ѕидовите се прикажуваат сцени снимени токму во нив. Изложбата трае до 24 јануари 2027 година, а билети се продаваат преку официјалната страница на дворецот.

Околу Малиот Тријанон е целиот свет на кралицата што сакаше да глуми селанка: градините, Храмот на љубовта и Селцето на кралицата, вештачко село со колиби, каде што кралицата играла селски живот во земја каде што лебот за многумина веќе беше луксуз. Билетот за имотот Тријанон ги покрива двата Тријанона, градините, Селцето и привремените изложби, па најдобро е за ова да одвоите цело претпладне.

Попладнето му припаѓа на големиот Версај. Градините ги проектираше Андре Ле Нотр и денес се под заштита на УНЕСКО: повеќе од 50 фонтани на околу 800 хектари, со Големиот канал во облик на крст долг 1.500 метри и широк 62 метри. Внатре чека Салата на огледалата, изградена меѓу 1678 и 1684 година, со 357 огледала. Во истата сала е потпишан мировниот договор по Првата светска војна – војна што Балканот ја плати со стотици илјади животи, а чиј крај е запечатен меѓу лустерите на кралот Сонце.

За ручек, во самата палата, во павилјонот Дифур работи ресторанот на Ален Дикас – резервацијата е препорачлива, бидејќи Версај не е место каде што се импровизира. Ако ве фати желба за слатко, Ladurée има своја продавница во палатата. Иронијата е тешко да се пропушти: на местото поврзано со кралицата на која ѝ се припишува реченицата „нека јадат колачи“, денес се продаваат колачи по европски цени. Историчарите одамна велат дека Марија Антоанета таа реченица најверојатно никогаш не ја кажала, но легендата се продава подобро од фуснотата.

До Версај од Париз најлесно се стигнува со приградскиот воз RER C до станицата Versailles Château – Rive Gauche, од каде до палатата има околу десет минути пешачење. Возовите од Монпарнас и Сен Лазар стигнуваат до другите две версајски станици.

Изложбата за Копола има и своја потсвесна порака. Филмот ја прикажа Марија Антоанета како тинејџерка изгубена во туѓа земја, затрупана со торти, чевли и протокол, а не како чудовиште од учебниците. Версај сега ја прифаќа таа верзија и ја изложува во сопствените сали. Дали тоа е помирување со историјата или само уште еден начин палатата да продаде билет – одлучете сами, по можност со колач во рака.