Фустанот од Оскарот на Џулија Робертс лежи во кутија под креветот: Valentino од 1992, избран 24 часа пред церемонијата и чуван за ќерката

Еден од најпознатите црни фустани во историјата на Оскарите не е во музеј. Не е ни во сеф. Џулија Робертс, која на 28 октомври наполни 59 години, го чува во кутија под креветот и го остава за ќерката Хејзел.

На 25 март 2001 Робертс го доби Оскарот за најдобра актерка за „Ерин Брокович“, во конкуренција со Елен Берстин и Жилиет Бинош. Важеше за првата жена со хонорар од 20 милиони долари за еден филм. Од таква ѕвезда се очекуваше нов фустан, шиен по мерка. Таа излезе во нешто старо речиси девет години.

Фустанот е Valentino, висока мода претставена во јули 1992: црно кадифе и тил, бели сатенски ленти што на деколтето формираат „V“ и шлеп во две бои. Силуетата го носи духот на фаталните жени од четириесеттите, Рита Хејворт и Вероника Лејк. Робертс и нејзината стилистка го избраа 24 часа пред церемонијата во Lily et Cie, продавница за стара мода во Беверли Хилс, од која Пенелопе Круз во 2009 го зеде својот Balmain за „Вики Кристина Барселона“.

Најсилната реченица за модата од таа вечер ја кажа самата актерка, без да сака: „Не му направивме ништо, ми стоеше совршено.“ Индустрија што живее од новата колекција секои шест месеци доби лекција од фустан стар речиси една деценија.

Самиот Валентино, кој почина во јануари 2026, рече: „Облеков многу луѓе, но Џулија Робертс го направи мојот фустан навистина познат.“ Луис Хавиер Мерино, моден уредник, оди и подалеку: со тој избор, вели, таа ја променила историјата на модата. Претерано? Можеби. Но по неа Зендаја, Аријана Гранде, Бела Хадид и Марго Роби почнаа да вадат стара мода на црвениот тепих, и од каприц таа стана нормален избор.

Остатокот од приказната е најмалку холивудски. Хејзел, родена во 2004, за малку ќе го облечеше фустанот на матурата, без да знае дека е дел од модната историја. Мајка ѝ го чува да ѝ го предаде, под кревет.

Секоја баба на Балканот би го разбрала ова без превод. Сандак со чеиз, венчаница завиткана во чаршаф, кутија што се вади само за големи денови. Разликата е што во оваа кутија лежи цела глава од модната историја. Логиката не се менува: убавото не се фрла, се остава за ќерката.