Обвинителството поднесе обвинение против апелацискиот судија Ѓоко Ристов за 350.000 евра пронајдени скриени во ѕид. Клучниот доказ: ДНК траги на алуминиумската фолија со која биле завиткани парите. Биолошките траги, тврди обвинителството, докажуваат дека Ристов лично ги сокрил средствата.

Одбраната на Ристов претходно тврдеше дека парите припаѓаат на неговите родители, кои наводно продале земјиште за 400.000 евра. Простата аритметика буди прашања: 350.000 евра во ѕид, родители кои продале за 400.000 – а сепак ДНК на фолијата е на судијата, не на родителите.

Случајот е значаен не само поради сумата. Апелациски судија – човек кој суди за жалби, кој ги проверува одлуките на другите – обвинет дека кријал пари во ѕид. Ако луѓето кои го чуваат правосудството го газат, кој ќе им верува на пресудите?

ДНК доказите се силни, но судот мора да одлучи дали се доволни. Во Македонија, случаите против судии се ретки – и уште поретко завршуваат со осуда. Ристов ќе го добие своето судење. Прашањето е дали правдата ќе биде подеднакво ригорозна кога суди на свои.