Иран беше избран за заменик-претседавач на Конференцијата за Договорот за неширење на нуклеарното оружје во ОН – и американскиот претставник Кристофер Јоу реагираше со оценка дека тоа е „повеќе од срамота и срам за кредибилитетот на оваа конференција”. Иран долги години ги игнорира обврските произлезени од Договорот и одбива соработка со Меѓународната агенција за атомска енергија – па сепак добил место на чело на форумот за нуклеарно разоружување.

Иранскиот амбасадор Реза Наџафи одговорил дека американската критика е „неоснована и политички мотивирана” – и потенцирал иронијата: единствената земја која некогаш употребила нуклеарно оружје денес се поставува за арбитер на нуклеарна усогласеност. Тоа е аргумент кој тешко може да се одбие само со реторика.

Нуклеарниот спор е јадрото на тековниот конфликт. Трамп повторил дека Иран никогаш не смее да добие нуклеарна бомба; Техеран инсистира дека збогатувањето на ураниум е мирољубиво. И МААЕ и американската разузнавачка заедница оцениле дека Иран имал програма за развој на нуклеарно оружје до 2003 – потоа е нејасно. Иранската страна сега предлага да се одложат нуклеарните разговори додека не се реши хуманитарниот конфликт и не се отвори теснецот. Тоа е структура која им одговара – добивате одмор, а нуклеарната програма продолжува.

За регионот, нуклеарен Иран е сценарио кое сите балкански влади молчаливо го набљудуваат. Не поради директна закана, туку поради доминоефектот – ако Иран добие бомба, Саудиска Арабија веднаш ќе сака своја. Близкиот исток со повеќе нуклеарни актери е поопасен за сите.