Irani u zgjodh nënkryetar i Konferencës për Traktatin e Mospërhapjes së Armëve Bërthamore në OKB - dhe përfaqësuesi amerikan Kristofer Xhou reagoi me vlerësimin se kjo është „më shumë se turp dhe turp për besueshmërinë e kësaj konference". Irani prej vitesh i injoron detyrimet e dala nga Traktati dhe refuzon bashkëpunimin me Agjencinë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike - megjithatë, ai mori një vend në krye të forumit për çarmatim bërthamor.

Ambasadori iranian Reza Naxhafi u përgjigj se kritika amerikane është „e pabazë dhe e motivuar politikisht" - dhe theksoi ironinë: i vetmi vend që ka përdorur ndonjëherë armë bërthamore sot vendos vetveten si arbitër të përputhshmërisë bërthamore. Ky është një argument që vështirë të kundërshtohet vetëm me retorikë.

Mosmarrëveshja bërthamore është bërthama e konfliktit aktual. Trump përsëriti se Irani nuk duhet të marrë kurrë bombë bërthamore; Teherani këmbëngul se pasurimi i uraniumit është paqësor. Si AIEA ashtu edhe komuniteti amerikan i inteligjencës vlerësuan se Irani kishte një program për zhvillimin e armëve bërthamore deri në vitin 2003 - pas kësaj është e paqartë. Pala iraniane tani propozon të shtyhen bisedimet bërthamore derisa të zgjidhet konflikti humanitar dhe të hapet ngushtica. Kjo është një strukturë që u përshtatet - marrin pushim, ndërsa programi bërthamor vazhdon.

Për rajonin, një Iran bërthamor është një skenar që të gjitha qeveritë ballkanike e ndjekin në heshtje. Jo për shkak të kërcënimit të drejtpërdrejtë, por për shkak të efektit domino - nëse Irani merr bombën, Arabia Saudite menjëherë do të dëshirojë të vetën. Një Lindje e Mesme me më shumë aktorë bërthamorë është më e rrezikshme për të gjithë.