Осkar Шиндлер спасил над 1.200 Евреи за време на Втората светска војна. По завршувањето на войната, бил целосно уништен – финансиски, лично, без идна перспектива. Луѓето кои ги спасил преживеале. Тој не преживеал во истата смисла на зборот: банкротирал, бил принуден да емигрира во Аргентина, неговите бизниси таму исто така пропаднале.

Историјата е сурово иронична. Шиндлер трошел цело свое богатство платено за да ги поткупи нацистичките службеници и да ги заштити своите работници. По 1945, немал ништо. Вратен во Германија во 1958, живеел скромно на донации од еврејски организации – луѓето кои некогаш биле негови работници сега му враќале долг на сопствен начин. Израел му го доделил признанието „Праведник меѓу народите” во 1963 – дваесет години по спасувањето.

Шиндлер починал во 1974, скромно и речиси заборавен. Ги исполнил своите желби: погребан е во Ерусалим, во католичко гробиште на Гора Сион. Светот го научи неговото ime преку Спилберговиот филм во 1993 – деветнаесет години по смртта.

Зошто оваа приказна е важна денес? Затоа што потсетува дека правење на вистинската работа и признавање за тоа се различни работи кои ретко се случуваат истовремено. Шиндлер платил за своите одлуки со сè. Дали системот на вредности кој ги наградува оние кои ризикуваат сè за другите се сменил? Или само наоѓаме нови начини да ги прославуваме постхумно?