Малиската хунта која го контролира Бамако го преживеа најголемиот напад во последните пет години – и Москва побрза да ја искористи ситуацијата. Според рускиот Министерство за одбрана, координиран „обид за државен удар” бил спречен со помош на руски сили, заедно со малиските безбедносни структури. Не сите аналитичари се согласни со оваа интерпретација.

На сабота, паравоен напад на најмалку четири града истовремено – меѓу нив меѓународниот аеродром во Бамако, градот Кати, и северните центри Кидал и Севаре – според официјални процени, опфатил приближно 12.000 нападнати луѓе со „софистицирано оружје”. Ал-Каеда поврзаните милитанти и сепаратистичкиот Аzавад фронт за ослободување се изјаснија како одговорни.

Малискиот министер за одбрана, генералот Садио Камара, загина во нападите. Тоа го прави случајот најкрупен дипломатски проблем за хунтата на Асими Гоита, која ја контролира земјата од државен удар во 2020 година. Истиот Гоита кој денес позира со рускиот амбасадор Игор Громико во Бамако и објавува фотографии на „состанокот со руска делегација” – беше во молк три дена по нападот.

Контролата врз нападнатите подрачја и точниот број на жртви сè уште не се познати. Резидентите на Бамако опишуваат „напнат воздух”, страв за безбедност, и недостаток на јасни информации од владата.

За Москва ова е златна можност. Северозападна Африка – Мали, Буркина Фасо, Нигер – влезе во режим на отворена руска влијание во 2023 година по серијата државни удари. Француските војски се повлечени, рускиот „Африкански корпус” (наследник на „Вагнер”) стана главен безбедносен партнер за хунтите. Сега кога регионот покажува знаци на нестабилност, Москва се претставува како „стабилизирач”.

Прашањето е простo – дали ова навистина е спречен државен удар, или само руска интерпретација на воено-теренска ситуација која сè уште не е под контрола? Историјата на советската, потоа руската пропаганда нè научи дека со „спречен напад” често се крие „напад кој ни помина” или „поразен напад кој не сме го саботирале”.

За Балканот, Африка не е дистантна. Малиски кризи делат заеднички код со кризите кои нашите институции ги имаат – слаби државни структури, надворешни играчи кои ги полнат празните места, локални политичари кои ги играат сите против сите. Само ние имаме повеќе вода и помалку оружје.