Hunta malisene që kontrollon Bamakon mbijetoi sulmin më të madh në pesë vitet e fundit - dhe Moska u nxitua ta shfrytëzonte situatën. Sipas Ministrisë ruse të Mbrojtjes, një "tentativë grusht shteti" e koordinuar u parandalua me ndihmën e forcave ruse, së bashku me strukturat e sigurisë maliseene. Jo të gjithë analistët pajtohen me këtë interpretim.

Të shtunën, sulmi paramilitar mbi të paktën katër qytete njëkohësisht - mes tyre aeroporti ndërkombëtar në Bamako, qyteti Kati, dhe qendrat veriore Kidal dhe Sevare - sipas vlerësimeve zyrtare, përfshiu përafërsisht 12.000 njerëz të sulmuar me "armë të sofistikuara". Militantët e lidhur me Al-Kaedën dhe Fronti separatist Azavad për Çlirimin u shpallën si përgjegjës.

Ministri malisean i mbrojtjes, gjenerali Sadio Camara, vdiq në sulmet. Kjo e bën rastin problemin më të madh diplomatik për huntën e Assimi Goitas, që e kontrollon vendin që nga grushti i shtetit në vitin 2020. I njëjti Goita që sot pozon me ambasadorin rus Igor Gromiko në Bamako dhe publikon fotografi nga "takimi me delegacionin rus" - heshti tri ditë pas sulmit.

Kontrolli mbi territoret e sulmuara dhe numri i saktë i viktimave ende nuk dihen. Banorët e Bamakos përshkruajnë "ajër të tendosur", frikë për sigurinë dhe mungesë informacionesh të qarta nga qeveria.

Për Moskën kjo është mundësi e artë. Afrika veriperëndimore - Mali, Burkina Faso, Niger - hyri në regjim të hapur të ndikimit rus në vitin 2023 pas një serie grushtesh shtetësh. Forcat franceze u tërhoqën, "Korpusi Afrikan" rus (pasardhës i "Wagnerit") u bë partner kryesor i sigurisë për huntat. Tani kur rajoni shfaq shenja paqëndrueshmërie, Moska paraqitet si "stabilizues".

Pyetja është e thjeshtë - a është kjo vërtet grusht shteti i parandaluar, apo vetëm interpretim rus i një situate ushtarako-terreni që ende nuk është nën kontroll? Historia e propagandës sovjetike, pastaj ruse na mësoi se pas "sulmit të parandaluar" shpesh fshihet "sulm që na shpëtoi" ose "sulm i humbur që nuk e sabotuam".

Për Ballkanin, Afrika nuk është e largët. Krizat maliseene ndajnë kodin e përbashkët me krizat që i kanë institucionet tona - struktura të dobëta shtetërore, lojtarë të jashtëm që mbushin vendet bosh, politikanë lokalë që i luajnë të gjithë kundër të gjithëve. Vetëm që ne kemi më shumë ujë dhe më pak armë.