Ambasada e SHBA-së në Bagdad lëshoi dje një paralajmërim sigurie me të cilin u bën thirrje të gjithë qytetarëve amerikanë në Irak që ta lënë menjëherë vendin. Arsyeja - kërcënime të përshkallëzuara nga milici pro-iraniane që veprojnë në rajon.

Konkretisht, ambasada rekomandon: „shmangni vendet e frekuentuara nga të huajt, hotelet perëndimore dhe objektet që mund të jenë cak sulmesh." Rekomandohet gjithashtu të mos vizitohet vetë ambasada në Bagdad ose konsullata në Erbil - skenari me raketa, dronë dhe sulme mortajash është real dhe aktiv. Muajt e fundit ka pasur sulme edhe në Zonën Ndërkombëtare në Bagdad, edhe në objekte pranë aeroportit në Erbil.

Ky është një moment i rëndësishëm. Kur ambasada e një vendi i këshillon qytetarët e vet të mos shkojnë në vetë ambasadën, kjo është pranim se misioni diplomatik nuk mund të garantojë sigurinë në kryeqytetin e vendit pritës. Në kushte normale, ambasadat konsiderohen pikat më të sigurta për qytetarët e vetë në botë. Kjo nuk vlen më për Bagdadin.

Konteksti është më i gjerë. Tensionet iraniano-amerikane në muajt e fundit janë përshkallëzuar në disa fronte - në Siri (pas rënies së Asadit), në Jemen (me Huthitë), në Liban (me Hezbollahun pas luftës në Gaza), dhe në Irak (me Hashd al-Shaabi, milicitë shiite pro-iraniane të integruara në ushtrinë irakiane). Iraku është një vend paradoksal - formalisht aleat i SHBA-së, por një pjesë e aparatit ushtarak është nën kontrollin e aktorëve pro-iranianë.

Pse Informer dhe media të ngjashme propagandistike serbe (ose ekuivalentet e tyre në Rusi) e paraqesin pamjen si „Irani i mundi SHBA-të"? Kjo është retorikë, jo realitet. Tërheqja e qytetarëve amerikanë nuk është humbje ushtarake - është masë diplomatike paraprake. Por ajo që është reale dhe nuk duhet injoruar është se SHBA-ja prej vitesh po i zvogëlon vazhdimisht angazhimet e veta në Lindjen e Mesme. Nga Afganistani u tërhoq në vitin 2021. Nga Siria - gradualisht. Tani edhe Iraku po bëhet „partner problematik".

Për Ballkanin rëndësia është strategjike. Nëse Uashingtoni tërhiqet nga Lindja e Mesme, kjo do të thotë se ka më shumë burime e vëmendje për Evropën Lindore. Kjo është lajm i mirë për Poloninë dhe Baltikun, por edhe për Ballkanin, ku angazhimi ushtarako-diplomatik amerikan është më i lartë se para dhjetë vitesh (KFOR-i në Kosovë, baza në Rumani dhe Bullgari, stërvitje të përbashkëta me ushtritë e Ballkanit). Nuk është „Amerika po lë gjithçka" - është „Amerika po ristrukturohet". Ballkani është kandidat për më shumë vëmendje, jo më pak.