Julie Davis, ambasadore e përkohshme e SHBA-ve në Ukrainë, po e lë Kievin. Nuk është rasti i parë i tillë. Paraardhësja e saj Bridget Brink e ka lënë të njëjtën pozitë para një viti - dhe që atëherë e deri tani Uashingtoni nuk ka ambasador të përhershëm në një nga pikat më kritike të botës.

Burimi i problemit është publik dhe i pakontestueshëm - Davis është "e frustruar nga Trampi" për shkak të mbështetjes së tij të dobësuar për Ukrainën. Pas një karriere 30-vjeçare diplomatike, ajo do të pensionohet. Njëkohësisht mbante edhe akreditim si ambasadore në Qipro.

Brink, paraardhësja e saj, shkoi më tej. Tani po kandidon për Kongres si demokrate në Miçigan, me kritikë të hapur ndaj Trampit për "korrupsion dhe lëshim ndaj Putinit". Përkthimi - American foreign service nuk është e grupuar në zyrtarë neutralë, por në njerëz që hapur flasin kundër kreut të shtetit. Kjo është e paprecedentë.

Triger për dorëheqjen e parë në prill të 2025-ës ishte përplasja verbale e Trampit me Zelenskin në Zyrën Ovale. Pas saj, Trampi ka pezulluar ndihmën ushtarake dhe shkëmbimin e informacioneve të zbulimit me Kievin për disa javë. Që atëherë Departamenti i Shtetit ka hyrë në regjim të kontrollit të dëmit, por dëmi ishte bërë.

Historia po përsëritet. Trampi në vitin 2019 e shkarkoi Marie Yovanovitch nga pozita e ambasadores në Ukrainë, duke e vlerësuar si "joloyale". Tani po tërhiqen edhe ata që në teori duhej të ishin loyalë. Shtëpia e Bardhë i ka anashkaluar kanalet diplomatike dhe që nga viti 2025 funksionon përmes lidhjeve private - Steve Bannon, Jared Kushner, dhe persona të afërt nga rrethi i vet.

Për Ballkanin ky është sinjal kritik. Pa ambasador në Kiev, pa ambasador në Shkup prej muajsh, pa kanale të rregullta diplomatike - politika amerikane në rajon varet nga kontaktet private të tre personave. Kur njëri prej tyre porosit pica dhe mes-imton marrëveshje, kjo është harta diplomatike për sot. A është kjo strategji, apo vetëm dëm që po pret të marrë emër?