Berlini e thirri për bisedë. Ministria e Punëve të Jashtme e Gjermanisë thirri urgjentisht ambasadorin rus pas „paralajmërimit" zyrtar rus drejtuar përfaqësive diplomatike perëndimore në Kiev - një mesazh që në gjuhën diplomatike vështirë dallon nga një kërcënim.

Moska njoftoi se misionet e huaja në kryeqytetin ukrainas duhet të zhvendosin personelin. Berlini u përgjigj ashpër: „Nuk do të lejojmë të frikësohemi dhe do të vazhdojmë ta mbështesim fuqishëm Ukrainën." Zyrtarët gjermanë deklaruan se tërheqja e personelit nga Kievi nuk është në diskutim - mesazh që është edhe përgjigje Moskës edhe sinjal për të gjitha ambasadat evropiane në të njëjtën situatë.

Gjermania pas SHBA-së është mbështetësi më i madh ushtarak dhe financiar i Ukrainës. Kjo e bën ambasadën e saj në Kiev objektiv konkret të presionit politik rus - jo domosdoshmërisht fizik, por politik dhe informativ. Moska gjithmonë ka zgjedhje - presion selektiv ndaj shteteve të caktuara, sepse e di se ku të gjithë e ndiejnë më thellë. Gjermania është një pikë e tillë.

Marrëdhëniet diplomatike mes Berlinit dhe Moskës janë në fundin e të gjitha kufijve. Në tre vitet e fundit kanë kaluar disa episode reciproke të dëbimit të diplomatëve, mbylljes së konsullatave, ndërprerjes së kanaleve specifike të komunikimit. Ky incident i ngushton më tej mbeturinat - dhe ky është cinizëm strategjik, sepse pikërisht kur duhet komunikim paralel, nuk ka përmes çfarë.

Për Ballkanin, kjo duket lajm i largët - por nuk është. Kur Berlini dhe Moska zhvillojnë konflikt të hapur diplomatik, do të thotë se edhe Ballkani verior qëndron në udhëkryq. Vendet që ende po përpiqen të luajnë me të dyja palët - Serbia, Hungaria, Bullgaria deri në një masë - po vihen në provë. Pyetja në muajt e ardhshëm nuk është kush do të ketë të drejtë; pyetja është kush do të heqë dorë nga qasja gjysmë dhe do të duhet të zgjedhë.