Kompania Databricks donte të mblidhte një miliard dollarë. Përfundoi me pesë miliardë (rreth 4,6 miliardë euro), me vlerësim prej 190 miliardë dollarësh. Jo sepse i duheshin - por sepse refuzimi i një investitori që pret në radhë është më i shtrenjtë sesa marrja e parave të tij.

Historinë e tregoi vetë drejtori ekzekutiv dhe bashkëthemeluesi Ali Godsi. Gjatë konferencës së kompanisë në qershor, portali i biznesit The Information publikoi një tekst se Databricks po përgatit një raund të madh financimi. „Sapo doli ai artikull, u krijua një radhë e gjatë investitorësh që filluan të telefononin. Telefoni më shpërtheu”, thotë Godsi. „Ajo ishte koha më e keqe e mundshme për ne sepse ishim të zënë me konferencën.”

Artikulli u vetëpërmbush. „Niveli i interesimit ishte thjesht i çmendur. Vetëm nga ai grup i përzgjedhur investitorësh që po shqyrtonim, kishte 15 miliardë dollarë interesim”, thotë Godsi. Kur kaq shumë para trokasin në derë, thënia „jo” një mbështetësi shumëvjeçar është recetë për gjak të keq. Prandaj kompania lëshoi më shumë aksione nga sa kishte planifikuar.

Pse një firmë që fiton kërkon edhe më shumë para

Shifrat vërtet janë të mira. Godsi pretendon se kompania ka arritur shtatë miliardë dollarë të ardhura vjetore të llogaritura sipas normës aktuale, se ato rriten me 80 për qind dhe se biznesi është pozitiv për nga rrjedha e parasë. Produkti bazë, depoja e të dhënave në re, sjell 1,5 miliardë nga kjo dhe rritet me 100 për qind në nivel vjetor.

Atëherë pse? Sepse inteligjenca artificiale është e shtrenjtë. Databricks ka detyrime shumëmiliardëshe ndaj të tri ofruesve të mëdhenj të shërbimeve në re, mban një ekip hulumtues prej njëqind personash në tregun më të shtrenjtë të punës sot, dhe blen. Këtë javë njoftoi blerjen e Electric, firmës pas bazës së lehtë të të dhënave PGlite. Në qershor bleu një firmë për sigurinë kibernetike, në mars - dy.

Raundin e udhëhoqi Coatue, me Blackstone, MGX, llogari të lidhura me T. Rowe Price dhe investitorin e ri Sixth Street Growth. Morën pjesë rreth njëzet fonde. Më parë, për vetëm njëzet muaj, kompania mblodhi 20 miliardë dollarë.

Kur një miliard është para e vogël

Kishte një kohë kur një raund prej një miliard dollarësh ishte ngjarje. Sot, kur startapet mbledhin një miliard menjëherë në fillim, kjo është para e vogël - dhe pikërisht këtu është ajo që ia vlen të vërehet. Investitorët nuk kërkojnë një produkt që funksionon, ata kërkojnë hyrje në histori para se ajo të mbyllet. Godsi vazhdon të thotë se një ditë dëshiron të dalë në bursë. Me një listë të tillë aksionarësh që dikur do të duan të paguhen, vështirë se mund të premtojë diçka tjetër.

Por përderisa me një lëvizje mund të thërrasë pesëmbëdhjetë miliardë interesim, sipas kushteve të veta dhe pa raporte tremujore që dikush i lexon - ku i është ngutja?