Kryeministri sllovak Robert Fico mbërriti në Moskë më 8 maj për festimet e Ditës së Fitores - kundër politikës së Brukselit dhe kundër shumicës së kryeqyteteve evropiane. Mbi avion shkruan "Slovak Republic", dhe në duar mban kurora që do t'i vendosë te Varri i Ushtarit të Panjohur në Moskë.

Fico s'erdhi i qetë. Deklaratat në Moskë para kamerave ishin provokative, drejtuar drejtpërdrejt Brukselit: "Nuk ka komb që e ndien aq fort atë që ndodhi në atë luftë sa populli rus." Përkthim: ne në Sllovaki e dimë historinë, nuk lejojmë të rishkruhet nga ata që paguan më pak për të.

Programi i vizitës është ambicioz. Përveç ceremonisë së vendosjes së kurorave për ushtarët e Ushtrisë së Kuqe që çliruan Sllovakinë dhe Çekosllovakinë në 1944-45, priten edhe biseda me Vladimir Putin për bashkëpunim ekonomik dhe shkencor-teknik. Shtresë shtesë - sipas burimeve, Fico mbart edhe një mesazh nga presidenti ukrainas Zelensky drejt Kremlinit. Çfarë shkruan në të - nuk dihet.

Për Brukselin kjo është katastrofë politike. Anëtar i BE-së, kryeministër i një vendi anëtar të NATO-s, shkon në Moskë pikërisht më 9 maj, dhe fotografohet pranë tankeve ruse. Hungaria dhe Sllovakia prej vitesh luajnë rolin e disidentit në bllokun evropian, dhe Fico s'ka qëllim të ndryshojë linjën. Për një shumicë të vogël në Kontinentin e Vjetër kjo është "ndarje e Evropës" - por për një pjesë të votuesve të Evropës Lindore është shansi që dikush të flasë ndryshe.

Për shikuesin ballkanik Fico hap pyetjen që politikanët tanë e shmangin. Ku qëndrojmë ne - me Brukselin apo me Moskën? Askund në mes. Pyetja vjen pavarësisht nëse jemi gati. Koha kur Ballkani mund të ndërtonte njëkohësisht në të dy anët ka mbaruar, dhe të vetmit që ende nuk e kanë pranuar janë ata që duhet të marrin vendimin. Ficon ose e dënojmë, ose e ndjekim. Rruga e tretë nuk ekziston më.