Komuna e Gjorçe Petrovit do të vendosë sisteme fotovoltaike në çatitë e të shtatë shkollave fillore komunale. Projekti realizohet përmes partneritetit publik-privat dhe, siç thotë kryetari i komunës Aleksandar Stojkoski, është i pari i këtij lloji në Maqedoni.

Pjesa kyçe e marrëveshjes: komuna nuk hyn me para të veta. Projekti realizohet pa barrë financiare shtesë për buxhetin komunal, ndërsa Gjorçe Petrovi do të realizojë 18 për qind të të ardhurave të gjeneruara nga prodhimi i energjisë elektrike.

Tetëmbëdhjetë për qind - për kë është e mirë kjo ndarje?

Kjo është pjesa që meriton vëmendje, ndërsa në kumtesa përmendet vetëm si shifër pozitive. Komuna siguron çatitë e shtatë objekteve publike, të ndërtuara me paratë e qytetarëve, dhe si kundërvlerë merr gati një të pestën e të ardhurave. Partneri privat mbart rrezikun dhe investimin dhe mban pjesën tjetër.

A është 18 për qind marrëveshje e mirë? Përgjigjja varet nga gjëra që deri tani nuk janë publikuar: sa vjet zgjat koncesioni, kush e paguan rrymën që e shpenzojnë vetë shkollat, çfarë ndodh me pajisjet kur të skadojë kontrata. Pa ato të dhëna, përqindja është vetëm përqindje.

Stojkoski e mbron modelin kështu: „Me këtë projekt i vëmë në funksion çatitë e shkollave, prodhojmë energji të pastër dhe të ripërtëritshme, krijojmë shkolla më të qëndrueshme dhe energjetikisht më efikase, sigurojmë burim të ri të ardhurash që sërish do të investohen në projekte me interes për qytetarët."

Ideja është e mirë. Çatitë e ndërtesave publike që rrinë bosh nën diellin e Shkupit janë burim i qartë, ndërsa shkollat janë ideale - shpenzojnë rrymë pikërisht atëherë kur panelet prodhojnë më së shumti. Nëse modeli funksionon, do ta kopjojnë edhe komuna të tjera, dhe kjo është pika e një projekti pilot.

Por kur një komunë lidh kontratë që zgjat më shumë se një mandat, e tërë dokumentacioni duhet të jetë publik para se të nënshkruhet, jo pas. Kjo nuk është dyshim ndaj këtij projekti - ky është minimumi që vlen për çdo partneritet publik-privat.