Kodi zgjedhor sërish u bë fushëbetejë mes pushtetit dhe opozitës. VMRO-DPMNE e akuzoi opozitën për „bllokadë të koordinuar“ të kodit, ndërsa SDSM ia ktheu se pushteti kërkon një ligj „pa kontroll mbi votat e maqedonasve që jetojnë jashtë vendit“. Refleksi i vjetër ballkanik: secili e akuzon tjetrin se e pengon pikërisht atë që gjoja të gjithë e duan.

Ndërkohë, Levica paraqiti 47 amendamente për ribalancin e buxhetit, duke kërkuar që paratë të drejtohen „nga qytetarët, e jo nga interesat partiakë të pushtetit“. Kështu, në të njëjtën kohë zhvillohen dy beteja - njëra për mënyrën si do të votohet, tjetra për vendin ku do të shpenzohen paratë. Dhe të dyja, si zakonisht, bëhen më me zë në kumtesa sesa në tryezën e negociatave.

Interesante është se vetëm para pak ditësh kryeministri Mickoski deklaroi se VMRO-DPMNE „i pranon propozimet e SDSM-së dhe Levicës“ për kodin. Nëse propozimet janë pranuar, pse ligji ende qëndron i bllokuar? Përgjigjja, ka shumë të ngjarë, është se në politikën maqedonase „pranoj“ rrallë do të thotë „nënshkruaj“ - mes deklaratës dhe votimit gjithnjë ka hapësirë për edhe një rreth kushtëzimesh.

Për qytetarin e thjeshtë, gjithë kjo shfaqje ka një pikë të vetme: rregullat sipas të cilave do të zhvillohen zgjedhjet e ardhshme ende s'dihen, ndërsa koha rrjedh. Kodi zgjedhor nuk është formalitet teknik - është korniza që vendos se sa vlen vota e secilit. Kur partitë me muaj s'mund të merren vesh për ato rregulla, kjo nuk është shenjë e themeltësisë demokratike, por e faktit se secila palë llogarit si ligji t'i shërbejë asaj. E llogaria, si gjithmonë, e pret votuesin.