Изборниот законик повторно стана бојно поле меѓу власта и опозицијата. ВМРО-ДПМНЕ ја обвини опозицијата за „координирана блокада“ на законикот, додека СДСМ возврати дека власта сака закон „без контрола на гласовите на Македонците што живеат во странство“. Стариот балкански рефлекс: секој го обвинува другиот дека го кочи она што сите наводно го сакаат.

Во меѓувреме, Левица поднесе 47 амандмани на ребалансот на буџетот, барајќи парите да се насочат „кон граѓаните, а не кон партиските интереси на власта“. Така, во исто време се водат две битки – едната за тоа како ќе се гласа, другата за тоа каде ќе се трошат парите. И двете, како и обично, се водат погласно во соопштенија отколку на маса за преговори.

Интересно е што само пред неколку дена премиерот Мицкоски изјави дека ВМРО-ДПМНЕ „ги прифаќа предлозите на СДСМ и Левица“ за законикот. Ако предлозите се прифатени, зошто законот сè уште стои заглавен? Одговорот, најверојатно, е дека во македонската политика „прифаќам“ ретко значи „потпишувам“ – меѓу изјавата и гласањето секогаш има простор за уште еден круг условувања.

За обичниот граѓанин, целата оваа претстава има една единствена поента: правилата по кои ќе гласа на следните избори сè уште не се познати, а времето тече. Изборниот законик не е техничка формалност – тоа е рамката што одлучува чиј глас колку вреди. Кога партиите со месеци не можат да се договорат за тие правила, тоа не е знак на демократска темелност, туку на тоа дека секоја страна пресметува како законот да ѝ послужи нејзе. А сметката, како и секогаш, ја чека гласачот.