Në Asukeka de Enares, jo larg Madridit, u hap fabrika e parë e re e automobilave në Spanjë pas më shumë se 30 vjetësh. Nuk e hap Volkswagen, as Stellantis. E hap Liux - një startap me 65 të punësuar dhe gjithsej 16 milionë euro të mbledhura, një pjesë e tyre para evropiane.

Produkti quhet Liux Big dhe nuk është automobil në kuptimin klasik. Është homologuar si L7e - kategori e mjetit të lehtë me katër rrota, diçka mes kuadriciklit dhe një automobili të vërtetë qytetar. Bagazh prej 260 litrash, bateri prej 15 ose 20 kilovat-orësh, çmim nën 18.000 euro para subvencioneve shtetërore. Shitja duhet të nisë në gjysmën e parë të vitit 2027, ndërsa në listën e pritjes tashmë janë mbi 7.500 njerëz.

Pjesa më interesante nuk është çmimi, por karroceria. Është bërë nga një biokompozit me bazë liri, në vend të plastikave standarde të përforcuara me fibra qelqi. Liri nuk është zgjedhur për shkak të marketingut të qëndrueshmërisë - është zgjedhur sepse materiali mund të ndahet dhe të përdoret sërish.

„Kur ndërton diçka, duhet të përpiqesh ta ruash integritetin e materialit dhe të komponentëve që të jetë i mundur një jetë e dytë“, thotë bashkëthemeluesi Antonio Espinosa de los Monteros. Ai dhe bashkëthemeluesi David Sanço e ndërtojnë gjithë firmën rreth kësaj - riciklimi, siç thotë Espinosa, nuk është koncept nga laboratori.

Por, më e mprehta është fjalia tjetër e tij: „Ideja e një automobili evropian nuk ekziston.“ Këtë e thotë një njeri që pikërisht tani po hap fabrikë në Evropë për të konkurruar me automjetet elektrike kineze që hyjnë në të njëjtat qytete me çmime të cilat prodhuesit evropianë vështirë i ndjekin. Ose është diagnozë e matur, ose është marketingu më i mirë i mundshëm për një firmë që dëshiron ta mbushë atë zbrazëti. Ndoshta është edhe të dyja.

Kujt i dedikohet kjo

Jo dashamirësve të automobilave. Njeriu mesatar në listën e pritjes ka 55 deri 60 vjet dhe jeton në qytet. Ky është mjet për dikë që voziti deri te pazari, deri te ambulanca dhe kthehet, dhe të cilit katër dyer dhe treqind kuaj fuqi i janë shpenzim i panevojshëm. Janë planifikuar edhe dy versione - njëri terreni dhe një transporti.

Kapaciteti i projektuar është 20.000 mjete në vit deri në vitin 2030. Për krahasim, kjo është sasi që prodhuesit më të mëdhenj kinezë e dorëzojnë brenda disa javësh. Domethënë Liux nuk po përpiqet t'i mundë - po përpiqet të gjejë atë pjesë të tregut që u është shumë e vogël për të qenë interesante.

Pyetja që mbetet e hapur për çdo shofer në rajon: kur do të arrijë një automobil i tillë deri te rrugët tona me një çmim që ka kuptim, dhe a do të arrijë fare para konkurrencës kineze që tashmë po shtrihet nëpër Evropë? Deri tani, automobili i vogël elektrik qytetar te ne është më shumë teori sesa ofertë në sallon.