Çdo verë sjell një trend të ri fitnesi që „të gjithë e bëjnë“, dhe këtë vit ai është e ashtuquajtura metodë norvegjeze - intervale të shkurtra, por brutalisht intensive, të popullarizuara nga personalitete si Elsa Pataki. Pyetja që rrallë bëhet: a funksionon vërtet, apo është edhe një etiketë në modë?

Metoda është e thjeshtë në letër: katër intervale nga katër minuta secili, me një përpjekje 85 deri 95 për qind të maksimumit, me nga tre minuta pushim mes tyre. Këtyre u shtohen ngrohja dhe qetësimi, kështu që gjithë seanca zgjat rreth 40 minuta. Ideja është që trupi të punojë në „zonën e artë“ ku ndodhin përshtatjet më të mëdha, pa u mbingarkuar deri në rraskapitje.

Trajnerja Nerea Povedano shpjegon se gjithë logjika sillet rreth laktatit - një substancë që trupi e prodhon gjatë përpjekjes. „Laktati u lidh gabimisht me lodhjen, por tani e dimë se është një burim i rëndësishëm energjie“, thotë ajo. Metoda, sipas saj, rrit aftësinë kardiovaskulare dhe efikasitetin metabolik, por ka një kufizim të rëndësishëm.

Dhe kufizimi është pikërisht ajo që industria e fitnesit rrallë e nxjerr në pah: kjo nuk është për fillestarë. Povedano thotë qartë se metoda u dedikohet njerëzve me njëfarë përvoje sportive dhe një bazë të mirë, jo atyre që sapo ngrihen nga divani. Për rënie në peshë mund të ndihmojë, por vetëm si pjesë e një programi të balancuar me ushtrime force. Me fjalë të tjera, nuk ka truk magjik - vetëm punë e rëndë e paketuar bukur, çka është edhe arsyeja pse trende të tilla vijnë dhe ikin, ndërsa rezultati i vërtetë kërkon gjithmonë të njëjtën gjë: këmbënguljen.