Katër orë zgjati biseda. Kaq i duhej të dërguarit amerikan Xhared Kushner për të provuar ta bindë Benjamin Netanjahun ta pranojë planin amerikan të paqes për Gazën - ose së paku të mos pengojë zbatimin e tij. Një burim i njohur me bisedimet e konfirmoi këtë për mediat amerikane.

Plani ka 15 pika dhe Netanjahu tashmë e refuzoi në fillim të gushtit. Ajo që e bën këtë bisedë më interesante se edhe një përpjekje diplomatike të dështuar është arsyeja që i tha Kushnerit.

Zgjedhjet si argument kundër paqes

Sipas të njëjtit burim, kryeministri izraelit vlerësoi se përparimi është „problematik” për shkak të zgjedhjeve parlamentare të caktuara për fund të tetorit. Sondazhet i parashikojnë rënie të mbështetjes, prandaj mbështetet te votuesit e djathtë dhe shmang lëshime rreth Gazës para votimit.

Kjo është fjali që ia vlen të lexohet dy herë. Nuk bëhet fjalë për vlerësim sigurie, as për kontest rreth kushteve. Bëhet fjalë për kalendar. Plani i paqes pret sepse zgjedhjet vijnë më parë - dhe kushdo që ka parë ndonjëherë një fushatë parazgjedhore në Ballkan e di saktësisht si duket kur politika shtetërore mbyllet deri në ditën e votimit.

Kush do ta ulë i pari armën

Në vend që ta pranonte planin, Netanjahu u porositi Kushnerit dhe drejtorit të Bordit për Paqe Nikolaj Mladenov se hapin e parë duhet ta bëjë Hamasi. Të dielën të dy u takuan me përfaqësues të organizatës palestineze në Egjipt.

Kontesti kyç është çarmatimi. Netanjahu kërkon çarmatim të plotë të Hamasit si kusht për tërheqjen e ushtrisë izraelite nga Gaza. Hamasi nga ana e vet thotë se armët do t'i ulë vetëm nëse kjo ndodh njëkohësisht me tërheqjen graduale të forcave izraelite nga enklava.

Të dyja palët kërkojnë që tjetra të lëvizë e para. Kjo nuk është negociatë, kjo është pritje - ndërkohë kalendari në Jerusalem punon më shpejt se çdo diplomaci. Pyetja është sa gjatë mund të mbetet një plan paqeje mbi tryezë para se të pushojë së qeni plan.