Четири часа траел разговорот. Толку му требало на американскиот пратеник Џаред Кушнер за да се обиде да го убеди Бенјамин Нетанјаху да го прифати американскиот мировен план за Газа – или барем да не му пречи на спроведувањето. Извор запознаен со разговорите ова го потврди за американските медиуми.

Планот има 15 точки и Нетанјаху веќе го одби на почетокот на август. Она што го прави овој разговор поинтересен од уште еден неуспешен дипломатски обид е причината што му ја кажал на Кушнер.

Изборите како аргумент против мирот

Според истиот извор, израелскиот премиер оценил дека напредокот е „проблематичен” поради парламентарните избори закажани за крајот на октомври. Анкетите му предвидуваат пад на поддршката, па се потпира на десничарските гласачи и избегнува отстапки околу Газа пред гласањето.

Тоа е реченица што вреди да се прочита двапати. Не станува збор за безбедносна процена, ниту за спор околу условите. Станува збор за календар. Мировниот план чека затоа што изборите доаѓаат порано – и секој што некогаш гледал предизборна кампања на Балканот точно знае како изгледа кога државната политика се затвора до денот на гласањето.

Кој прв ќе го спушти оружјето

Наместо да го прифати планот, Нетанјаху им порачал на Кушнер и на директорот на Одборот за мир Николај Младенов дека првиот чекор мора да го направи Хамас. Во недела двајцата се сретнаа со претставници на палестинската организација во Египет.

Клучниот спор е разоружувањето. Нетанјаху бара целосно разоружување на Хамас како услов за повлекување на израелската војска од Газа. Хамас пак вели дека оружјето ќе го спушти само ако тоа се случува истовремено со постепеното повлекување на израелските сили од енклавата.

Обете страни бараат другата да тргне прва. Тоа не е преговарање, тоа е чекање – а во меѓувреме календарот во Ерусалим работи побрзо од секоја дипломатија. Прашањето е колку долго може еден мировен план да остане на маса пред да престане да биде план.