Kur në gusht 2025 sondazhet për nominimin republikan në 2028 tregonin JD Vance 52% kundrejt Marco Rubio 9%, dallimi dukej i pakapërcyeshëm. Nëntë muaj më vonë, e njëjta anketë (Emerson College, maj 2026) tregon se Vance ka rënë në 35,5%, dhe Rubio ka kërcyer në 34,6%. Mes tyre - më pak se një pikë përqindjeje, brenda marzhit të gabimit prej 4,7%.

Çfarë e ndryshoi këtë? Irani. Çështjet ndërkombëtare. Siç vërejti profesori Robert Shapiro nga Columbia, „Rubio padyshim e errëson Vance në konfliktin iranian dhe në çështjet ndërkombëtare." Rubio fitoi gjashtë pikë përqindjeje më shumë te republikanët mbi 50 vjeç në krahasim me Vance - segmenti demografik që vendos në zgjedhjet paraprake.

Nga ana tjetër, Demokratët kanë një lloj tjetër kaosi: Pete Buttigieg 18%, Gavin Newsom 16%, Alexandria Ocasio-Cortez 11%, Kamala Harris 10%. Pa figurë drejtuese, me shumë kandidatë që ndajnë bazën. Republikanët kanë dy fytyra, Demokratët kanë pesë - por asnjëri kamp nuk e di saktësisht çfarë sjell 2028.

Për Ballkanin, kjo është një sinjal se kush do të jetë „toni amerikan" i ardhshëm ndaj rajonit. Vance është izolacionist, Rubio është skifter tradicional republikan në çështjet ndërkombëtare. Nëse hapet konkurrenca e vërtetë, gjithçka ndryshon për vendet që kërkojnë mbështetje amerikane - duke përfshirë Ukrainën, Baltikun dhe, krejtësisht ndryshe, Ballkanin. Nuk është „kush do të jetë president në 2028" por „cilët votues tani përcaktojnë çdo lëvizje të Shtëpisë së Bardhë", dhe ajo betejë tashmë ka filluar.