Кога во август 2025 анкетите за републиканската номинација во 2028 покажуваа JD Венс 52% наспроти Марко Рубио 9%, разликата изгледаше нерешлива. Девет месеци подоцна, истата анкета (Emerson Колеџ, мај 2026) покажува дека Венс паднал на 35,5%, а Рубио скокнал на 34,6%. Помеѓу нив – помалку од еден процентен поен, во рамките на маржата на грешка од 4,7%.

Што го промени тоа? Иран. Меѓународните работи. Како што забележа професорот Роберт Шапиро од Колумбиа, „Рубио недвосмислено го засенува Венс на иранскиот конфликт и меѓународните прашања.” Рубио добил шест процентни поени повеќе кај републиканците над 50 години во споредба со Венс – демографски сегмент кој одлучува во примарни избори.

Споредно, Демократите имаат друг тип на хаос: Пит Бутиџиџ 18%, Гавин Њусом 16%, Александрија Окасио-Кортез 11%, Камала Харис 10%. Без водечка фигура, со многу кандидати кои ја делат базата. Републиканците имаат две лица, Демократите имаат пет – но ниту едниот лагер не знае точно што го носи во 2028.

За Балканот ова е сигнал за тоа кој ќе биде следниот „американски тон” кон регионот. Венс е изолационист, Рубио е традиционален републикански јастреб на меѓународни прашања. Ако се отвори вистинска конкуренција, сè се менува за земјите кои бараат американска поддршка – вклучително Украина, Балтикот, и сосема различно, Балканот. Не е „кој ќе биде претседател во 2028″ туку „кои гласови сега ги одредуваат сите потези на Белата куќа”, и таа битка веќе започнала.