Grenlanda është sërish në titujt amerikanë - dhe këtë radhë jo si twit. SHBA dhe Danimarka aktualisht po negociojnë në fshehtësi për zgjerimin e pranisë ushtarake amerikane në ishull, transmeton BBC. Negociuesit janë takuar së paku pesë herë nga mesi i janarit.

Kërkesa e Uashingtonit - tri baza të reja ushtarake në pjesën jugore të Grenlandës. Territor gjysmë autonom danez. Përpjekja diplomatike është përgjigje e drejtpërdrejtë ndaj krizës që Trumpi shkaktoi në janar, kur deklaroi se SHBA duhet ta „zotërojë" Grenlandën që të mos bjerë në duart e Rusisë apo Kinës. „Mund të bëhet më lehtë, mund të bëhet më vështirë", ishte formula e tij e njohur.

Shtëpia e Bardhë konfirmoi se ka biseda në nivel të lartë me Grenlandën dhe Danimarkën, pa detaje. Ministria e Jashtme e Danimarkës pranon „një kanal diplomatik aktiv", por refuzon shpjegime publike. Sipas një rregulli zyrtar të pashkruar: disa gjëra zgjidhen më mirë me nënshkrim, jo me mikrofon.

Çfarë kërkojnë negociuesit amerikanë? Sipas burimeve afër bisedimeve, tri bazat e reja duhet të shpallen territor sovran amerikan. Kjo nuk është „bazë e përbashkët". Kjo është një copë e Grenlandës që funksionon nën juridiksion amerikan, me ligj amerikan. Një nga vendndodhjet ka shumë gjasa të jetë Narsarsuaku, ish-bazë ushtarake amerikane me infrastrukturë ekzistuese ajrore.

Nuk është krejt e re. Gjatë Luftës së Ftohtë SHBA kishte 17 instalacione ushtarake në Grenlandë. Sot punon vetëm një - Pituffik në veriperëndim, që i shërben sistemit NORAD të paralajmërimit të hershëm. Nga 17 në 1, dhe tani sërish drejt 4-ës. Është një cikël që varet nga ai që perceptohet si kërcënim.

Bisedimet i drejton Michael Needham nga Departamenti i Shtetit, duke balancuar mes ambicieve të Trumpit dhe rezervave të Danimarkës. Ironia - i dërguari special i Trumpit për Grenlandën rrallë merr pjesë në vetë takimet.

Perspektiva ballkanike - kur një fuqi e madhe kërkon „baza", kjo nuk është kurrë vetëm për baza. Kjo është ambicie territoriale me vulë zyrtare. Ballkani këtë e di që nga Camp Bondsteel dhe Bosnja. Dhe sa herë që firmoset, popullsia lokale e mëson e fundit se çfarë i bëri shteti.