Kryeministri britanik Keir Starmer publikisht i paralajmëroi qytetarët se konflikti iranian tashmë po ndihet në ekonominë britanike - dhe se efektet do të zgjasin më gjatë sesa shpreson Londra.

"Mos paniketi" ishte mesazhi i parë. Që në komunikimin politik do të thotë saktësisht e kundërta - se situata është serioze. Starmer konfirmoi se qeveria po punon "24 orë në ditë" rreth zinxhirëve të furnizimit, por shtoi se hapja e Ngushticës së Hormuzit nuk do t'i rregullojë menjëherë dëmet.

"Njerëzit do të duhet të ndryshojnë shprehitë e tyre - ku do të shkojnë me pushime, çfarë do të blejnë në marketet", deklaroi Starmer në konferencën për shtyp pas mbledhjes urgjente të komitetit të krizës. Britania po kalon në regjim kursimi - në vendin më të kultivuar të kësaj Evrope.

Kryeministri përsëriti se Londra nuk do të përfshihet në operacione ushtarake, por se qeveria duhet t'i mbrojë qytetarët nga pasojat e konfliktit. "Duhet të bëjmë gjithçka për ta hapur Ngushticën e Hormuzit", tha ai. Retorika e "duhet" është standarde, por Starmer deri tani rrallë fliste për skenarë alternativë. Tani po flet.

Për Ballkanin kjo nuk është lajm i largët. Britania importon naftë në tregun ndërkombëtar - i njëjti treg nga i cili edhe Greqia, Italia, dhe nëpërmjet tyre - Maqedonia po e paguan pompën e benzinës. Kur Londra thotë "ndryshoni shprehitë", kjo në kafenetë e Shkupit përkthehet: përgatituni që benzina të shtrenjtohet edhe këtu.

Pyetja që Starmer nuk e përgjigjet është e thjeshtë: nëse Britania me rezervat dhe partnerët e saj të naftës nuk mund të sigurojë qëndrueshmëri për verën, çfarë mund Ballkani?