Në orën 21 e 54 minuta mbrëmë Shkupi u lëkund. Jo shumë - magnitudë 2,5 sipas Rihterit, intensitet nga shkalla e tretë në të katërt sipas Shkallës Evropiane Makrosizmike. Mjaftueshëm sa të ndihet, jo mjaftueshëm sa të lërë dëm.

Sipas Observatorit Sizmologjik pranë Fakultetit të Shkencave Natyrore dhe Matematikës, epiqendra ndodhet në zonën epiqendrore të Shkupit. Qendra Sizmologjike Evropiano-Mesdhetare e lokalizon rreth 11 kilometra në verilindje të Shkupit, në rajonin kufitar mes Kosovës, Serbisë dhe Maqedonisë, në një thellësi prej 15 kilometrash.

Dallime të vogla në të dhëna, i njëjti mesazh: toka nën qytet po lëviz.

Ajo që nuk është lajm

Një tërmet me magnitudë 2,5 nuk do të hyjë në asnjë raport vjetor si ngjarje e rëndësishme. Ky rajon gjeneron dhjetëra të tillë çdo vit dhe pjesën më të madhe të tyre askush nuk i ndien fare.

Por Shkupi nuk është një qytet çfarëdo kur bëhet fjalë për këtë temë. Është një qytet i ndërtuar mbi një kujtesë nga viti 1963, në të cilin shumë ndërtesa janë më të vjetra se standardet e sotme të ndërtimit dhe në të cilin forcimi sizmik i fondit ekzistues banesor prej kohësh nuk është temë e asnjë buxheti.

Magnituda 2,5 do të thotë se të gjithë do të flenë qetë sonte. Mirë. Pyetja është vetëm nëse e vetmja gjë që ndodh pas çdo lëkundjeje të tillë është që njerëzit flasin një ditë për të, e pastaj e harrojnë deri herën tjetër.