Во 21 часот и 54 минути синоќа Скопје се затресе. Не многу – магнитуда 2,5 според Рихтер, интензитет од трет до четврт степен според Европската макросеизмичка скала. Доволно да се почувствува, недоволно да остави штета.

Според Сеизмолошката опсерваторија при Природно-математичкиот факултет, епицентарот е во скопското епицентрално подрачје. Европско-медитеранскиот сеизмолошки центар го лоцира околу 11 километри северо-источно од Скопје, во пограничниот регион меѓу Косово, Србија и Македонија, на длабочина од 15 километри.

Мали разлики во податоците, иста порака: земјата под градот се движи.

Она што не е вест

Земјотрес со магнитуда 2,5 нема да влезе во ниту еден годишен извештај како значаен настан. Овој регион генерира десетици такви годишно и најголемиот дел од нив никој не ги ни почувствува.

Но Скопје не е кој било град кога станува збор за оваа тема. Тоа е град изграден врз потсетник од 1963 година, во кој многу згради се постари од сегашните стандарди за градба и во кој сеизмичкото зајакнување на постојниот станбен фонд одамна не е тема на ниту еден буџет.

2,5 степени по Рихтер значи дека сите ќе спијат мирно вечерва. Добро е. Прашањето е само дали единствената работа што се случува по секое такво тресење е тоа што луѓето еден ден зборуваат за него, а потоа заборават до следниот пат.