Kur një aleat të thotë para kamerave se është koha të ndalet lufta, kjo nuk është propozim. Është mesazh. Dhe Kremlini e kuptoi pikërisht ashtu - prandaj e hodhi poshtë brenda pak orësh.

Në takimin në Omsk, në forumin e 22-të për bashkëpunim ndërrajonal mes Rusisë dhe Kazakistanit, presidenti kazak Kasim-Zhomart Tokajev shkoi më larg se sa priste dikush. „Ndoshta është koha që ky konflikt të ngrihet dhe të kthehemi te formula Stamboll 2.0“, deklaroi ai. Shtoi se po vdesin të rinj rusë dhe ukrainas dhe se lufta u shërben kundërshtarëve të të dyja vendeve. Njëkohësisht tha qartë se nuk dëshiron të jetë ndërmjetës.

Përgjigjja nga Moska ishte e shpejtë dhe pa shumë mbështjellje diplomatike. Zëdhënësi i Kremlinit Dmitrij Peskov njoftoi se „duke pasur parasysh pozicionin e Kievit, ngrirja si e tillë është e pamundur“. Dhe pastaj shtoi fjalinë që e zbulon gjithë logjikën: „Për ne ekziston një kusht kryesor, duhet t'i arrijmë qëllimet tona.“

Çfarë do të thotë „paqe“ në fjalorin e Moskës

Peskov pohon se luftimet mund të ndaleshin „deri në fund të ditës“ nëse Kievi i pranon kushtet ruse. Ato kushte janë që forcat ukrainase të tërhiqen nga Donecku, Lugansku, Hersoni dhe Zaporizhia dhe që Ukraina publikisht të heqë dorë nga synimi për anëtarësim në NATO. Kievi i hedh poshtë.

Domethënë, paqja është e disponueshme menjëherë, me kusht që njëra palë së pari të humbasë gjithçka për të cilën lufton. Kjo nuk është ngrirje, kjo është kapitullim me terminologji më të bukur. Sa herë e kemi dëgjuar të njëjtën formulë në këtë kontinent?

Më interesante se vetë përgjigjja është ajo se kush e provokoi. Tokajev nuk është një politikan perëndimor që kërkon pikë në një fushatë të brendshme. Kazakistani është fqinj, partner dhe vend ekonomia e të cilit është ngushtësisht e lidhur me atë ruse. Kur një adresë e tillë fillon të flasë publikisht për ngrirje, kjo do të thotë se durimi i më të afërmve po hollohet edhe ndaj Moskës.

Kremlini, sigurisht, ka të drejtë ta hedhë poshtë çdo propozim. Por ka dallim mes hedhjes poshtë të një propozimi nga armiku dhe hedhjes poshtë të një propozimi nga aleati. E dyta mbahet mend më gjatë.