Кога сојузник ти каже пред камери дека е време војната да запре, тоа не е предлог. Тоа е порака. И Кремљ ја разбра точно така – па ја отфрли за неколку часа.

На состанокот во Омск, на 22. форум за меѓурегионална соработка меѓу Русија и Казахстан, казахстанскиот претседател Касим-Жомарт Токаев отиде подалеку отколку што некој очекуваше. „Можеби е време овој конфликт да се замрзне и да се вратиме на формулата Истанбул 2.0″, изјави тој. Додаде дека загинуваат млади Руси и Украинци и дека војната им користи на противниците на обете земји. Истовремено јасно кажа дека не сака да биде посредник.

Одговорот од Москва беше брз и без многу дипломатска обвивка. Портпаролот на Кремљ Дмитриј Песков соопшти дека „со оглед на позицијата на Киев, замрзнување како такво е невозможно”. И потоа ја додаде реченицата што ја открива целата логика: „За нас постои главен услов, мораме да ги постигнеме нашите цели.”

Што значи „мир” во речникот на Москва

Песков тврди дека борбите би можеле да престанат „до крајот на денот” ако Киев ги прифати руските услови. Тие услови се украинските сили да се повлечат од Донецк, Луганск, Херсон и Запорожје и Украина јавно да се откаже од намерата за членство во НАТО. Киев ги отфрла.

Односно, мирот е достапен веднаш, под услов едната страна прво да го изгуби сето она за што се бори. Тоа не е замрзнување, тоа е капитулација со подобра терминологија. Колку пати сме ја слушнале истата формула на овој континент?

Поинтересно од самиот одговор е тоа кој го предизвика. Токаев не е западен политичар кој бара поени во домашна кампања. Казахстан е сосед, партнер и земја чија економија е тесно врзана за руската. Кога таквата адреса почнува јавно да зборува за замрзнување, тоа значи дека трпението на најблиските ѝ се истенчува и на Москва.

Кремљ, се разбира, има право да го отфрли секој предлог. Но има разлика меѓу отфрлање на предлог од непријател и отфрлање на предлог од сојузник. Второто се памети подолго.